நன்றி சொல்ல நாவில்லை ((தமிழ் கவிதை))

இது  எனக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே நடக்கும்படியான
ஒரு கற்பனை உரையாடல்

நான்: 
எண்ணில்லா  உயிர்தனை  படைத்தநீர்
    என்னைப்   படைத்தது ஏன்?
மண்ணில்   உதித்த   என்னில்
    மாண்பு    ஏதெனக்  கண்டீர்?

கடவுள்:
படைத்ததன்  நோக்கம்  பணியாற்ற
       படைத்தது   யாவும்  நன்றாகும்
கிடைத்ததன்   கீர்த்தி   யாதும்தக்க
       காலத்தில்  வெளித்  தோன்றும்

நான்:
எந்தாய்!  காலம்   கடந்தற்று
     எந்தன்  கடமை  என்னதென்று
விந்தையாய்    நான்  விழித்திருக்க
     வினவுவேன்   உண்மை  என்னவென்று

கடவுள்:
பிள்ளாய்!   காலம்    எனதாகும்
        பின்வரும்  காலம்  என்செயலே
ஆளாய்   உனைத்தெரிந்   தவன்நான்
        ஆக்குவேன்  தக்க   வேளைதனில்

நான்:
குற்றம் குறையாவும்    காண்கிறேன்
      கூசும்    வண்ணம்   பேசுகிறேன்
மற்றவர்    பிழைகண்டு  சீறும்நான்
      மதிகெட்டு  அலைவது  ஏனோ?

கடவுள்:
உந்தன் பாவம்நான்   மறந்தேன்
       உரிய   சினம்நான்  கொள்ளேன்
எந்தன்    பொறுத்தலில்    நீயிருக்க
       ஏதோ    இந்நிலை மறந்ததனால்

நான்:
தேவரீர்!    என்னைப்   பொறுத்தருளும்
       தேவையற்று    கடும்சினம்  கொண்டேன்
இவறியார்    நீரிருக்க   சூழல்தனில்
       இன்னா   செய்தேன்  நான்

கடவுள்:
எந்தன்   சூழலில்   நீயிருக்க
       ஏதுகாரணம்  சினம்  கொள்ள -  நீ
வந்த    நிலையில்  ஏதிருந்தாய்
       வருத்தி    உன்னை  வேதனையுற

நான்:
தந்தையே!   நான்   தவறிழைத்தேன்
        தப்பிக்க   சூழ்நிலை  என்றேன்
உந்தன்    நிழலில்   வாழ்வதனால்
       உள்ளம்   வருந்தத்   தேவையன்று

நல்வழி   காட்டிய   நல்தகப்பனும்
      நலம்   பேணிய   அன்புதாயும்
பல்வழி   நோக்கின்  அவர்தாம்
      படைத்தவர்  உந்தன்  பரிசன்றோ!

தந்தையின்   தாழ்ச்சி   தியாகம்போல்
       தாயின்    அன்பு   நேசம்போல்
குழந்தையின்  மாசின்மை  போன்று
       குணங்கள்   யாவும்  பெறவேண்டும்

நன்றி     சொல்ல     நாவில்லை
      நன்மை  பலவும்  செய்ததற்கு
கன்றினை   ஈன்றப்    பசுபோல
      கவனத்துடன்  எனைக்   காக்கின்றீர்

கற்பிப்பீர்   நின்கட்டளை   யாவும் - மனக்
       கண்முன்னே   என்றும்  நிலைக்க
அற்பனாய்     இல்லாது   நானும்
       அருங்குணம்  பெற்றிட  வேண்டும்