இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 8

விண்ணகம்  இறைவன்   அரியணை 
   வீற்றிருப்பார்  தூயவர்   புடைசூழ.
மண்ணகம்   அவர்தம்   கால்மணை;
   மாந்தர்   அவர்முன்   தூசிபோன்றே.

எனில்,   மாந்தர்   எத்தகுகோவில் 
   எல்லாம்  வல்லவருக்குக்  கட்ட ?
புனிதம்நிறை  இறைவன்  இங்கு 
   புகுந்திட   உகந்த  இடமேது?

அனைத்தும்  அவர்கையால்  உண்டாகின 
    அகிலத்தில்   காணும்    யாவும் 
வனைந்தவர்   இறைவன்  அன்றோ !
    வணங்கிட   முழுஉள்ளம்  போதுமே !

யாருக்கு   அவரை   இணையாக்குவீர்கள்?
    யாரும்     இறைவனைக்   காணாதிருக்க.
உருவத்தைக்   கொடுத்து   இறைவனின் 
    உன்னதத்தைக்   கெடுக்க   இயலுமோ?

ஏழையும்    வருந்தும்    எளியவரும் 
   ஏகமாய்    அவர்சொல்  அஞ்சுபவரும் 
உழைத்தும்   உரிமை    இழக்கும் 
   உழைப்பாளியும்   இறைவன்  சொந்தம் 

சிலைகளை  வணங்குதலும்  அவற்றிக்கு 
     சிந்தும்   உயிரின்    இரத்தமும் 
பாலையும்   உணவுப்    படையலும் 
     படைப்பதும் இறைவனுக்கு  அருவருப்பு 

இறைவனை   மகிழ்விப்பதாய்   இவர்கள், 
     இன்னா   செய்து   மகிழ்கின்றனர். 
பாறையாம்   இறைவன்  அழைத்தபோது, 
     பதில்    எவரும்   கொடுக்கவில்லை.

அவர்கள்    தமக்குரியத்   தண்டனையை 
     ஆண்டவர்   தெரிந்து   வைப்பார் 
அவர்கள்    அஞ்சும்    வண்ணம் 
     அனைத்தையும்  அவர்  செய்வார் 

ஆண்டவர்   அழைத்தபோது   அவர்கள் 
    அலட்சியமாய்   செவிகொட  வில்லை 
மீண்டும்  மீண்டும்    அவர்முன்னே 
    மிகுந்த    பாவம்    செய்தார்கள். 

கடவுளின்   வாக்குக்கு  அஞ்சுவோரே!
    கேளீர்     இதனை நீங்களும் !
கடவுளின்   பெயரால்  உங்களைக் 
    கழிக்கும்   யாவரும்  வெட்கமுறுவர்.

ஆறுபோல்   நிறைவாழ்வு  பாய்ந்தோட 
    ஆர்ப்பரித்த  வெள்ளமென அந்நியர் 
பேறுகள்   செல்வம்   யாவும்நம்மிடம்  
     பாய்ந்து   வரச்செய்வார்  ஆண்டவர் 

நீங்கள்     நிறைவுப்   பெறுவீர்கள் 
   நெஞ்சிலணைத்து   சுமக்கப்  படுவீர்கள் 
தாங்கும்    அவர்தம்    மடியில் 
   தாலாட்டப்   படுவீர்கள்  என்றும்.

தாய்தன்   பிள்ளையைத்  தேற்றுவதினும் 
   தாராளமாய்   நம்மைத்   தேற்றுவார் 
ஓய்வின்றி    இதயம்    மகிழும் 
   ஒடுங்கிய   மேனியும்  பொலிவுறும் 

அவர்தம்   ஆற்றலை    தமது 
   அடியவருக்கு   காட்டுவார்  என்பதும் 
அவர்தம்   சினம்பகை  வருக்கெதிராய் 
   ஆளும்   என்பதும்   உணர்வீர்கள் 

நெருப்பென   இறைவன்   வருவார் 
   நடுங்குவர்   பகைவர்   யாவரும் 
கரும்புகை   தோன்றும்   எங்கும் 
   கண்டனம்  வீழும்   மானிடர்மீது 

இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 7

 நானும்  எந்தன்   வீட்டாரும் 
   நாயகன்  இறைவனைத்  துதிப்போம் 
வானும்   வையமும்   ஆளும் 
   வல்லவரினும்  வேறு  யாருண்டு?

ஆண்டவருக்குப்  புகழ்   பாடுவேன் 
   அவர்  மாட்சியுடன்  வென்றார் 
அண்டமும்   நாடுகளும்  நடுங்கட்டும் 
   அனைத்தையும்  ஆண்டிட  வருவார் 

அஞ்சாது   எனதுள்ளம்  என்றுமே 
   ஆண்டவர்    எங்கள்   துணையிருக்க 
வஞ்சகம்   செய்யும்  மனிதரை 
    வீழ்த்தி   புழுதியில்  அமிழ்த்துவார் 

ஆயிரம்    பகைவர்    எனைச்சூழ்ந்தும் 
    ஆதிக்க    சக்திகள்   தலைநிமிர்ந்தும் 
உயிரைக்    கொல்ல   படைவந்தாலும் 
    உடைத்து    எறிவார்   அனைவரையும் 

ஆண்டவரே   எனது   ஆற்றல் 
   அவரே    எந்தன்   மீட்பும் 
ஆண்டவர்  போரில்  வல்லவர் 
    அவரை   நான்  போற்றுவேன் 

எமக்கெதிராய்  ஆயுதம்  நிற்காது 
   எதிரிகள்   எம்கண்முன்  நில்லார் 
எமக்கு      முன்னிருப்பவர்   கடவுள் 
   எம்மை  வெறுப்போர்  மூழ்கிடுவர் 

ஆண்டவரின்  வலக்கை வலிமையானது 
   அவர்தம்கை   பகைவரை  ஒழிக்கும் 
மாண்புற்ற   அவரது    வலக்கை 
   மாட்சியால்  எதிரியைத்  தகர்த்தெறியும் 

எரியும்     உம்சினத்தீ    பகைவர் 
   எல்லாரையும்  தாளடிபோல்  எரிக்கும்
பேரிடர்    கண்டுஅநீதர்   யாவரும் 
    பெரிதும்   கலங்கி    நிற்பார் 

எங்கள்  எதிரிகள்   ஆணவத்தோடே 
   எம்மை   ஒழிக்க   நினைக்கின்றனர் 
தங்கள்   சூழ்ச்சிகளாலே  எங்கள் 
   தகுதியை  உரிமையை  பறிக்கின்றனர் 

எங்கும்   நாங்கள்  இல்லாதவாறு 
   எங்களைத்  துரத்தி  வேட்டையாடி 
எங்களுக்குள்ள   யாவும்  பறிக்க 
   எல்லா   இடமும்  ஆக்கிரமித்தனர் 

நீரோ   ஆண்டவரே!  இதுகண்டு 
   நீடித்த    பொறுமை  காக்கின்றீர் 
துரோகம்   செய்வோர்   உம்முன் 
   துணிந்தே   பாவம்   செய்கின்றனர் 

ஆண்டவரே!  உம்மையன்றி  எமக்கு 
   ஆதரவுதர   எத்தெய்வம்   உண்டு ?
கண்டதைவிட   காணாத   தூயவர் 
    காலம்   யாவும்   புகழ்ச்சிக்குரியவர் 

அஞ்சத்தக்கவர்   அருஞ்செயல்   ஆற்றுபவர் 
    ஆள்பவர்     யாரும்   உமக்கடங்குவர் 
தஞ்சம்    புகுந்தோரை   நீர்மீட்டு 
     தகுந்த    இடத்தில்   வைப்பீர் 

எம்முன்    சென்று  எமைநடத்துவீர் 
    என்றுமுள   உரிமைத்   தருவீர் 
உம்கைவன்மை  கண்டு   கல்போல் 
    உம்மெதிரிகள்  அஞ்சி  நிற்பர் 

உம்திரு   உறைவிடம்  இருக்கும் 
    உரிமைச்   சொத்தை  எமக்கருள்வீர் 
எம்மை    உம்கோவில்  முற்றத்தில் 
    என்றும்    நிலைபெறச்   செய்வீர் 

மனந்திரும்ப இது ஓர் ஏற்ற காலம் (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

ஒருவனை   நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கில் குற்றவாளியாக குற்றவாளிக்  கூண்டில் நிறுத்தி இருந்தனர். நீதிபதியும் வந்து  அவரது  இருக்கையில்  அமர்ந்து கூண்டில்  நின்ற  குற்றவாளியை  ஒரு பார்வை  பார்த்தார்.
அதே  நீதிபதியால் அவன் பல குற்றங்களுக்காக பலமுறை சிறைச்சென்று, திரும்பவும் வெளியே வந்து குற்றங்களை செய்து கொண்டே இருந்தான்.  இந்தமுறை நீதிபதிக்கே சலிப்பு உண்டாகி விட்டது. தண்டிக்க  தண்டிக்க திருந்துவான் என்று நினைத்தால் அவன் திரும்ப திரும்ப தவறுகளையே செய்து கொண்டிருந்தான். இப்போது என்ன செய்வது  என்று தெரியாமல்  திகைத்த  நீதிபதி, மறுநாள்  அவனை நீதிமன்றத்தில்  ஆஜர்படுத்த  சொல்லிவிட்டு, பிற வழக்குகளை  கவனிக்க ஆரம்பித்தார். பணிமுடிந்து  நீதிமன்றத்திலிருந்து வீட்டுக்கு காரில் சென்று கொண்டிருந்தார். வருகின்ற  வழியில், ஒரு  தாய் ஒரு மருத்துவமனையின்  வாசலில் புற்றுநோயால்  இறந்து போன தன் மகனை வைத்து அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய  அழுகை  அந்த நீதிபதியின் மனத்தை உடைத்தது. தன்  காரிலிருந்து இறங்கி அவளுக்கு தன்னால் முடிந்த ஆறுதலையும் உதவியும்  செய்து விட்டு, அந்த மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தார். அங்கு  பல சிறுவர்கள் புற்றுநோயால் தங்கள் உயிருக்காக போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  இதில் பல சிறுவர்கள் தாய்தந்தை இல்லாத அனாதைகள். நீதிபதி  கண்கலங்கினார். 
அடுத்தநாள் அந்த  வழக்கமான குற்றவாளியை நீதிபதிமுன்  நிறுத்தினர்.  தன் தீர்ப்பை  அந்த குற்றவாளிக்கு வாசித்தார். குற்றவாளி  ஒருமாதம் அந்த மருத்துவமனையில் தங்கி இருந்து  அங்கு சாவுக்காக போராடும் அந்த சிறுவர்களுக்கு  பணிவிடை செய்ய வேண்டும்  என்று  உத்தரவிட்டார். குற்றவாளியும் போலீஸ் கண்காணிப்பில்  அந்த மருத்துவமனையில்  தன் பணியினை தொடங்கினான். சிறுவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவனிடம் அன்பாக பழகினர். சிறுவர்கள் படுகின்ற வேதனை அவனுக்குள் ஒரு உறுத்தலை ஏற்படுத்தியது. அது அவனுக்கு ஒரு புது அனுபவமாக இருந்தது.  சிறுவர்களை நன்றாக கவனிக்க ஆரம்பித்தான். இதற்குள் ஒருவாரம் கழித்து அவன் கவனித்த சிறுவர்களில் ஒருவன் மரித்துப் போனான்.  இது அவனை  வெகுவாக பாதித்தது.  மனஅழுத்தத்தை கொடுத்தது. வேதனைப்பட்டான். நொறுங்கிப்போனான். இனியும் ஒரு சிறுவன் கூட  சாகக்கூடாது  என்று நினைத்து இரவும் பகலும்  அவர்களுக்காகவே  தன் முழுநேரத்தையும் செலவிட்டான் . 

இப்படித்தான்  பிறருடைய வேதனைகளையும் கஷ்டங்களையும் நோய்களையும் துயரங்களையும் காணாதவரை நாமும்  தவறுகளை செய்து கொண்டிருப்போம். கடவுளும் நம்மை கருணையோடு மன்னித்துக் கொண்டிருப்பார். அந்த கஷ்டம் நமக்கு என்று நினைத்தால்  நாம் கடவுளுக்கு எதிராக மனிதருக்கு எதிராக எந்த தவறும்  செய்ய மாட்டோம்.
தயவுசெய்து, இந்த காலத்தை  நோக்குங்கள். இது  மனந்திரும்ப  ஏற்றக் காலம். தவற விட்டால், நாமும்  இலக்காவோம். எளிதாய் நாமும் எடுத்துக் கொள்ள  வேண்டாம். எச்சரிக்கை  விடப்பட்டுள்ளது 

தயவுசெய்து,  தொடக்கநூல் 6,7,18, 19 அதிகாரங்களையும்,  யோனா 1,2,3,4 அதிகாரங்களையும் வாசித்து மனம் மாறுங்கள்.   கடவுள்  கனிவும் அதே நேரம் நீதியும்  உடையவர். தீமையை பொறுக்கமாட்டார் என்பதை  மறக்க வேண்டாம்

 
   

இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 6

 அனைத்துக்கும்   மன்னராம்  இறைவா!
   அடியாரைக்   கண்ணோக்கி  இரங்கும்.
அனைத்து    நாடுகளும்   உம்மீது 
    அச்சம்     கொள்ளச்   செய்தருளும்.

அநீதியின்   நாட்டிற்கு   எதிராய் 
    ஆற்றல்மிகு  உம்கரம்  உயர்த்தும். 
அநீதியால்   உம்மக்களை  அவர்கள் 
    அடக்கி     ஒடுக்க   நினைக்கின்றனர்.

உம்வலிமை   அவர்கள்   காணட்டும் 
   உம்தூய்மை  அவர்கள்  முன்னிலை 
எம்வழியாய்   காட்டியதுபோல்  உம்மாட்சி 
   எம்முன்னிலை  அவர்கள்வழிக்   காட்டும். 

உம்மையன்றி   பிறகடவுள்  இல்லையென  
   உண்மை   நாங்கள்  அறிந்ததுபோல் 
உம்மை   அவர்களும்  அறியட்டும்.
   உம்கை    வலக்கை மாண்புறட்டும் 

புதியபல   அடையாளம்   வழங்கும் 
   புதிரான   செயல்களை  நிகழ்த்தும் 
எதிரியும்   பகைவரும்   ஒழியும் 
   எரியும்உம்   சீற்றத்தைப்   பொழியும் 

காலத்தை   விரைவாக்கி   உந்தன் 
   கட்டளை   யாவும்   நிறைவாக்கும் 
குலத்தால்   பிரிக்கும்  மனிதரை 
   கொதிக்கும்  தீக்கனல்  விழுங்கட்டும் 

உம்மடியார்   தமக்கு   தீங்கிழைப்போர் 
   உரியத்    தண்டனை   அடையட்டும் 
எம்மைத்தவிர    யாருளர்   ஆண்டிட? 
   என்றுரைக்கும்  பகைதலை  நசுக்கும்   

ஆபிரகாம்   குலத்தை  ஒன்றுசேரும் 
    ஆதியில்போல்   அவர்களை  உமது 
சுவீகார   மக்களாய்  தேர்ந்தெடும் 
     சீயோன்   எருசலேம்  மகிழ்வதாக 

உமது   மாட்சியால்   உம்மக்களை 
    உயர்த்தி  இறைவாக்கு  நிறைவேற 
எமது   பொறுமையான  எதிர்பார்ப்புக்கு 
   ஏற்றதோர்   பரிசினை  அளித்திடும்.

உன்னதராம்  கடவுளின்   மாட்சிதனை 
    உலகம்   அறிந்திட    வேண்டும்.
சொன்ன   இறைவாக்கு  யாவும் 
    சோர்வின்றி   நிகழ   வேண்டும்.

உம்மிடம்   கூக்குரலிடும்   அடியவர் 
   உள்ளத்தை   ஆய்ந்து   அறியும் 
எம்மிடம்   இரங்கி   வேண்டுதல் 
   ஏற்று    எமக்குப்பதில்   தாரும் 

இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 5

ஐயகோ!  என்பொல்லா   பாவமே!
    ஐந்தறிவு   விலங்கினும்  கீழாய் 
ஆயனுக்கு   எதிராய்   என்னையும் 
     ஆட்டுவித்தாயே!  ஒழிந்துபோ  நீயும் 
குயவனுக்     கெதிராய்    மண்கலமும் 
     குறைகள்   சொல்லுதல்   நீதியோ?
சுயமாய்     அவர்தம்   தயவின்றி 
     சுழலுமோ   எந்தன்    வாழ்க்கை 
தீயவர்    வாழ்க்கைக்   கண்டு - இறைவன் 
     தீதினை  பொறுப்பார்  என்பதோ?
தூயவர்   எளிய வர்க்கு   என்றும் 
     துணை   செய்யார்   என்பதோ ?
சேயனுக்குத்   தந்தை   செவிகொடாரோ?
     செய்தருள்வார்   காலம்   ஒன்றில்.

ஓ  என்   இறைவா !
மனிதர்தம்   மீறுதலால்    எத்துணை 
   மனம்   வருந்தி   இருப்பீர் !
கனிதரும்   தருவாய்   நட்டீர் 
    காய்த்ததோ   எம்மில்   விடக்கனி 
இனியநல்   உறவைக்   கெடுத்தோம் - எம் 
    இன்பத்திற்காய்  பலரைக்   கொன்றோம் 
மானிட     மாண்பை   மறந்தோம்
    மறுபடியும்   தவறு  செய்தோம் 
வாணிபம்   என்ற    பெயரில் - பிறர் 
    வாழ்வை   கெடுத்து   அழித்தோம் 
அணிகள்    சேர்த்து    உலகில் 
    ஆயுதம்    பெருக்கச்   செய்தோம் 
கோணிய    வில்லென   குறிமாறி - நீவிர் 
     கொடுத்த  இயற்கையும்  கெடுத்தோம் 
பணிய   மறுத்து    உம்திருமுன் 
     பகட்டைப்  பெரிதென   நினைத்தோம் 
தனித்துவம்  பெற்ற   மானுடரை 
   தயவினால்   பொறுத்துக்  கொண்டீர் 
புனிதம்   நிறைப்பெருங்   கடலே!
   புல்போன்று  உம்முன்  நாங்கள் 
இனியும்   உன்சினம்   அடக்காது 
    இயன்ற    மட்டும்   கண்டிப்பீர் 
மேனியும்   மனமும்   வருத்தி 
    மனிதரை   நீதியால்  தண்டிப்பீர் 

இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 4

ஓ மனிதா !

படைத்தவரின் கட்டளை பணியாது 
   படைப்புப்  பொருளையே நம்பி 
தடையான   தீதுறு   தருவின்கனி 
   தன்நிலை  உயர்த்துமென  நினைத்தாய்

எழிலாய்   இறைவன்    அளித்த 
   எல்லாமும்    உன்னால்  இன்றே 
அழியும்     நிலைக்கு  போனது. 
   அறிவுப்   பெருக்கம்  அழிவுக்கா?

கீழ்ப்படியாது  செய்த  அதேபாவம் 
    கீழ்மட்டும்   இன்றுவரை  தொடர்கிறது 
சீழ்ப்பிடித்து   சீர்கெட்டு   உலகத்தில் 
     செய்கையால்  நியதிதனை  கெடுத்தாய் 

காரணம்   யாதெனக்   கேட்டால் 
    காட்டுவாய்   பல்வேறு   காரணமதை 
மரணம்    என்றென   உன்பாவம் 
    மண்ணிற்கே   விரட்டும்  உன்னை 

உலகம்   என்பாய்   உறவுஎன்பாய் 
   உலகின்போக்கு  ஆடம்பரம் என்பாய்  
பாலகர்   தம்மிடமும்  உந்தன் 
   பாவத்தை  அந்தஸ்து  என்பாய் 

வெளிப்பட்டது   உன்பாவம்  எனினும் 
    வெளிவேடம்  போட்டு  மறைப்பாய் 
வெளிப்பட்டது   நிர்வாணம்  அதனை 
    வெட்கி    தலைக்  குனிந்தாயோ?

எங்கே     நீயுமென   இறைவன் 
   எதிரில்   நின்றுனைக்  கேட்டால் 
எங்கே   நீயும்ஒளிந்து  கொள்வாய்?
   எத்தனை   சாபம்   சேர்த்தாய்!

இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 3

 பல்லுயிர்    படைத்த   ஆதிபகவன் 
   படைப்பின்   உச்சமாய்  மானிடரை 
சால்புடை   மிகும்தன்   சாயல்தனில் 
   சிருஷ்டிக்க   கடவோம்  என்றீர் 

தனித்திரு   மனிதன்   வேதனை 
    தாமும்    எண்ணி   தக்கத்துணை 
இனிவேண்டும்  என்றே  பெண்ணை 
    இணையாக  அவனுக்கு ஈந்தீர் 

ஆணும்    பெண்ணுமாய்   படைத்தீர் 
    அனைத்தும்   ஆண்டிட  ஆசியளித்தீர் 
ஈணும்வழி   பலுகிப்   பெருகி 
     இந்தபூமி   நிரப்புங்கள்   என்றீர் 

மண்ணும்   மண்ணின்   யாவும் 
    மனிதனுக்கு  கீழ்ப்   படுத்தினீர் 
உண்ணும்   உணவாக  விளைச்சலை 
    உயிர்கள்   யாவுக்கும்   தந்திட்டீர் 

மண்ணால்  உண்டான  மனிதன் 
    மண்ணையே   ஆளச்  செய்தீர் 
விண்ணாள்   இறைவன்   உயிர்மூச்சை 
    வீழ்ந்திடும்  மனிதர்க்கு  கொடுத்தீரே 

படைத்தவை   யாவும்   நலமென 
   பார்த்து  மானிடனுக்கு  தந்திட 
கிடைத்ததை  எல்லாம்  சுவைத்திடும் 
   குணத்தால்  கெட்டுப்   போனான்

 
படைத்தவர்   கட்டளை   மீறினான் 
    பாவத்தின்   கனியைச்  சுவைத்தான் 
ஆடையின்றி   இருந்த  நிலையுணர்ந்து 
    அத்திஇலை   ஆடை  அணிந்தான்   

இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 2

 பாய்ந்தோடும்  ஆறுகள்  ஓடைகள் 
   பள்ளம்   வீழ்ந்திடும்  நீரருவிகள் 
ஓய்ந்திடா  காற்றும்   கடலும் 
   ஓங்கியுயர்   மலையும்  மரமும் 
வேய்ந்திடா   வானத்தின்  கூரையும் 
   வெம்மை  தணிக்கும்  கார்மேகமும் 
காய்ந்திடா   வற்றாத   ஆறுகளும் 
   காடும்    மேடும்  பள்ளத்தாக்கும் 
சாய்ந்திடா    புவியின்   அச்சும் 
   சமவெளியும்  பாலையும்  பனியும் 
தோய்ந்திடும்   நீர்வழிப்   பாதையும் 
   தோளில்   தவழும்  இளந்தென்றலும் 
மாய்ந்தும்    உயிர்பெறும்  மாமழையும் 
    மண்ணில்  நல்லதெனக்  கண்டீர்
  
பரந்து   விரிந்த  பெருங்கடலும்
   பரப்பில்  சிறிய  கடல்களும் 
சுரந்து   கிடக்கும் ஏரிகுளங்களும்
   சுரக்கட்டும்  உயிர்பல   என்றீர் 
ஊர்ந்து  செல்லும்   ஊர்வனவும் 
   உயிர்கொல்லும்  பாம்பு  வகையும் 
சார்ந்து   வாழும்   சிற்றுயிரும் 
   சகலமும்  நிறைந்த  நுண்ணுயிரும் 
பறந்து   திரியும்   பறவைகளும் 
   பாரினில்  மேயும்  பறவைகளும் 
திறந்தவெளி  உலவும்  கால்நடையும்  
   திமிறிப்பாயும்   காட்டு  விலங்குகளும்  
பரந்து   விரிந்து    பலுகச்சொன்னீர் 
   பாரினை   நிரப்ப   ஆசியளித்தீர் 
சிறந்து   விளங்கும்  இயற்கை
   சீராய்   இருக்கக்   கண்டீர்  

இறைவன் என் காவியத் தலைவன் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 1

 கற்றறிவும்   கவிமொழியும்   நயம்பட 
   காவியம்    படைத்திடுவேன்  இறைவா !
நற்றமிழால்   நாவும்    உரைக்கும் 
   நன்றிபல   என்றே   இறைவா!

முத்தமிழும்   முழுமை   பெறும் 
   முதலோன்   புகழினை   இசைத்திட 
வித்தகமாய்     உம்கரம்   ஆற்றும் 
   விந்தைதனை   நாளும்   இசைப்பேன் 

வான்கோள்   மண்டலம்   அமைத்தீர் 
   வான்மதி    கதிரவன்     படைத்தீர் 
தன்மையாய்   இல்லா    உலகை 
   தக்கஉரு   கொள்ளச்   செய்தீர் 

விரிந்த    வான்விரிவில்  மின்னிடும் 
    விண்மீன் கதிரவன் சந்திரனென்றே 
திரிந்து    வானில்   ஒளிவீசிட
    தினத்தை பகலிரவாக  பிரித்தீர் 

அகண்ட    பூவுலகை  அளந்து - அதில் 
    ஆழ்கடலும்  நிலமும் அமைத்தீர் 
உகந்த   இனத்தின்படி   தாவரத்தை 
     உலகமும்  பிறப்பிக்கச் செய்தீர்.

புற்பூண்டு   தானியம்  செடிகொடி 
    பழம்தரு நிழல்தரு  மரங்கள் 
குற்றைப்   புதர்முதல்  காய்கறி 
    குணம்தரு  செடிவரை விளைவித்தீர் 

நாள்மாதம்   பருவம்   ஆண்டுயுகமென 
    நாழிகை    காலமென   பிரித்தீர் 
தெள்ளிய    படைப்பு    யாவும் 
    தேர்ந்தவை   நன்றெனக்  கண்டீர்.

உறையினின்று வாளை வீசும்வரை (தமிழ் கவிதை)

இறைவா!   உம்மௌனத்தை  கலைத்து 

    இங்கு     நிலவும்  அநீதிக்கெதிராய் 
உறையினின்று   வாளை  வீசும்வரை 
     உம்மை   தொந்தரவு   செய்வேன்.

சாதிக்கொரு   நீதிமதத்திற்கு  ஒன்றென்று 
     சட்டங்கள்    அநீதியாய்    மாறுகின்றன 
ஆதிக்குடிகளோ   இங்கு    மதத்தின்பேரில் 
     அடக்கி   ஒடுக்கப்  படுகின்றனர்.

யாருடைய   தேசமிது  உரிமைகொண்டாட?
    யாருக்கு    நாங்கள்  அடிமையாவோம்?
பாரும்      நீரும்உம்    மக்களுக்கெதிரான 
    பகைவரின்   சதிமிகு  பாகுபாட்டினை.

பிறப்பால்   நீரெமக்கு   கொடுத்த - இந்த 
    பாரத      தேசத்தில்   நீதி,உரிமை 
பெறமுடியாது  இரண்டாம்   தரக்குடியாய் 
     பாரபட்சம்   நீதியிலும்   பணியிலும் 

சாதீய   ஆளுமையில்   ஒடுக்கும் 
    சண்டாளர்கள்   சதியால்   எம்மை 
மோதியழித்து  ஒடுக்க  நினைக்க 
    மும்முரமாய்   வேலை  செய்கின்றனர் 

அரசிலும்    ஆதிக்கம்   வேலைதரும் 
    அந்நியநாடு   நிறுவனத்திலும்  ஆதிக்கம் 
ஓரங்கட்ட   கல்வியிலும்  வேலையிலும் 
     ஓரங்கட்ட   எமக்கெதிராய்  நிற்கின்றனர் 

மோசடிகள்  பலவும்   செய்து -  நாங்கள் 
     மோசம்    போகவும்    நினைக்கின்றனர் 
பாசமாய்      பேசியும்      பலரை 
     படுகுழியில்    தள்ளப்   பார்க்கின்றனர் 

பாம்பினை    விடவிஷம்   மிக்கவர்கள் 
     பாதையில்   மறைந்து    தாக்குவார்கள் 
அம்பினை    நெஞ்சிலே    நீட்டாமல் 
     அமைதியாய்   முதுகில்   குத்துவார்கள் 

எமக்காய்   நீரும்போரிட  வரும்வரை 
    எதற்கும்   எவருக்கும்   அஞ்சிடோம்
ஒடுக்க    ஒடுக்க   எழும்பிநிற்போம் 
    ஓங்கியும்   நாம்குரல்  கொடுப்போம் 

அஞ்சுவது   இஸ்ரேலின்  தேவனுக்கே 
     அடிபணிவதும்    சர்வ   வல்லவருக்கே 
தஞ்சம்    எமக்கென்றும்     நீர்தாமே! 
     தகர்த்தெறிவீர்  சதிகள்   யாவும் !

விரைந்து   வாரும்  எமக்காய் 
    வீணர்களை   எதிர்த்துப்   போரிடும் 
கரைந்து   போகும்    இம்மனிதர் 
    கண்டிட   வலியகையை  ஓங்கிடும் 

மோசமான தபால்காரர் (சிந்திக்க சிறுகதை)

என் சிறுவயதில் ஒரு புத்தகத்தில் படித்த கதை இது :

ஒரு ஏழை  மனிதன்  ஒருவன் வறுமையில் வாடினான். சாப்பாட்டுக்கு கூட வழியில்லாமல் யாரிடமும் கேட்பதற்கு வழி தெரியாமல் சாலையில்  நின்று கொண்டிருந்தார்.  அவ்வழியாக  இலவசமாக  விவிலியத்தை விநியோகித்து கொண்டு ஒரு சபையின் ஊழியர்  ஒருவர் வந்து கொண்டிருந்தார். வந்தவர் அந்த ஏழை மனிதனிடம் இலவசமாக விவிலியத்தை  கையில் கொடுத்தார். அவர் சென்றபின், அந்த ஏழைமனிதன், "இதை கொடுப்பதற்கு பதிலாக பணம் கொடுத்திருந்தால் நல்லா இருந்திருக்கும்." என்று வருத்தப்பட்டுக்  கொண்டான். பிறகு வீட்டுக்கு வந்து  மேலோட்டமாக விவிலியத்தை புரட்டிப் பார்த்தான்.  ஒரு பக்கத்தில் "கேளுங்கள்;  உங்களுக்குக்  கொடுக்கப்படும்."  என்று எழுதி  இருந்தது.  தன்னிடம் இருந்த பதினைந்து காசை எடுத்துக்கொண்டு பக்கத்தில் உள்ள ஒரு தபால் அலுவலகத்திற்கு சென்று  ஒரு அஞ்சல் அட்டையை வாங்கிவந்தான்.  அதில், "கடவுள், சொர்க்கம்"   முகவரி இட்டு, "கடவுளே! நான்  ரொம்ப  கஷ்டப்படுறேன்.  எனக்கு நீங்க  ஒரு நூறு ரூபாய் அனுப்பினால் அதை வைத்து கொண்டு  நான் பிழைத்துக்  கொள்வேன்." என்று எழுதி இருந்தான்.  அஞ்சல் அட்டையை தபால் பெட்டியில் போட்டு விட்டு வந்து விட்டான். முகவரியை பார்த்த அஞ்சல்  அலுவலர்  அந்த பகுதியின் தபால்காரரிடம் கொடுத்து அந்த ஏழைமனிதனிடம் அந்த அஞ்சல் அட்டையை  திருப்பி கொடுக்கச் சொன்னார். வாசித்து பார்த்த  அந்த தபால்காரரின் மனம் இளகியது. தன்னிடம்  இருந்த சிறிய பணத்தையும் பிறரிடம் இருந்து சேர்த்த பணத்தையும் சேர்த்து  மொத்தம் 75 ரூபாய் தேறியது . பணத்தை மணி ஆர்டர் செய்வதற்கான பணத்தையும் தபால் காரர் ஏற்றுக்கொண்டு அந்த ஏழையிடம் கடவுளிடமிருந்து பணம் வந்திருக்கின்றது என்று சொல்லி ரூபாய் 75ஐ அந்த ஏழையிடம் கொடுத்தார். வாங்கி கொண்ட ஏழைக்கு மனது சந்தோசம் ஆனாலும் முகத்தில்  ஒரு வருத்தம்.  மீண்டும்  அந்த  ஏழையிடமிருந்து தபால் அலுவலகத்திற்கு, "கடவுள், சொர்க்கம்" என்ற விலாசமிட்டு ஒரு அஞ்சல் அட்டை வந்தது. அதில் , "கடவுளே ! என்னுடைய கடிதத்தை பார்த்து நீங்கள்  பணம் அனுப்பி இருந்தீர்கள்.  ரொம்ப  நன்றி. ஆனால், நீங்கள் அனுப்பிய நூறு ரூபாய் பணத்தில் எங்கள் பகுதியில் உள்ள இந்த மோசமான தபால்காரர் ரூபாய் 25 எடுத்து கொண்டு எனக்கு 75 ரூபாய் மட்டும் தந்தார். எனவே, அவர் எடுத்து கொள்ளும் பணத்தையும் சேர்த்து எனக்கு ரூபாய் 50 உடனே அனுப்பி வைக்கவும்."  படித்த தபால் காரருக்கு தலையே சுற்றியது. 

நமது ஜெபங்களும் இப்படி பல நேரங்களில் இருக்கின்றது.

ஒன்றைக் கேட்கிறேன் உம்மிடம் (தமிழ் கவிதை)

 எத்தனை   மெரிபா   என்வாழ்வில் !
    ஏன்நான்   உருவாக்கிக்  கொண்டேன்?
அத்துணை   நலன்கள்   கண்டிருந்தும் 
     அடிக்கடி  இறைவனிடம்  முறுமுறுத்தேன்.

நல்லது    எனக்கு     எதுவென்றும் 
    நாளது    உகந்தது   எதுவென்றும் 
வல்லவர்   யாவும்    அறிந்திடவே 
    வீணில்   நானும்   புலம்பினேன்.

செதுக்கப்படா    கல்லும்  சிற்பமாகா !
     செழிப்படையா   பண்படா  நிலமும்! 
பிதுக்கப்படா    கட்டியும்   குணமாகா !
      பிசையாத   களிமண்    கலமாகா !

குறையென்று  புலம்பும்   நானும்
     குறையென்ன   வைத்தீர்   என்றே 
நிறை   மனதோடு  சிந்தித்தால் 
     நிறைவாய்  உள்ளதே  நிதர்சனம். 

சோதனை   வேதனை   என்றேன் 
    சொல்ல  முடியா  துயரமென்றேன்.
சாதனை    என்னால்  படைத்திடவே 
     சக்தியை   எனக்கு  அளிக்கின்றீர் !

செல்வர்    நிலைகண்டு    தாழ்வில் 
     சோர்ந்து  போனது   உள்ளமும் !
இல்லார்   நிலைகண்டு   உள்ளம் 
     இருப்பதில்  நிறைவு   காணும் .

வலிமை   என்னில்   குறையும்போது 
    வலிகளைச்    சொல்லி   கதறினேன்.
பலிகிடா     நானோவென்று   உள்ளம் 
    பதறி      வேதனைக்  கொண்டேன் 

மெய்யில்   வலிமைக்   கூட்டினீர் 
    மெருகேற்றி   அழகு   கொடுத்தீர் 
தீயில்   புடமிட்ட   பொன்போல் 
    தீதுநீக்கி   எனை  தூய்மையாக்குவீர்.

மேலானதைத்   தேடியது  உள்ளம், 
    மேலானவர்    நீரேயென  மறந்து.
பாலாறு    ஓடுமென  விரும்பினேன் 
    பாதைமாறி  ஓடாமல்  காத்தீர்.

புகழைத்   தேடியானும்  ஓடினேன்.
    புதையுண்டு  கிடந்தேன்  புழுதியில்.
புகலிடமாய்   எனக்கு   நீர்நின்றீர்
     புகழையன்று  புதுமை  உருவாக்க .

பதவி     பெருமை  என்றழைந்தேன் 
    பட்டம்   பலவும்  தேடிநின்றேன் 
உதவியின்றி    நிந்தன்    உதவியின்றி 
    உதவிடா    எதுவும்   எனக்கு .

நின்னருள்   தேடுகையில்  எனக்கு 
    நிம்மதி    நாளும்   கிடைத்தது 
பொன்பொருள்  தேடிட    என்னுள்ளே 
    பொறாமை  பேராசை  மிகுந்தது.

ஒன்றைக்  கேட்கிறேன்  உம்மிடம்!
    ஒதுக்கி   மறுக்க   வேண்டாம்!
இன்றே    நீர்அதைச்  செய்வீர் !
     இனியதொரு  மனம்  போதும்.

இருமனம்  என்று   இல்லாது   
     இனி  நிறைவில்   நிலைத்த 
ஒருமனம்  என்னுள்  வேண்டுமென 
     ஒத்த   சிந்தனையாய்  கேட்கிறேன்.