நின்னருள் வேண்டுமெனக்கு (தமிழ் கவிதை)

வெய்யருள்   வெய்யன்   யான்
     வேண்டி   உமைக்   கேட்பேன்
மெய்யருள்   எனக்கு  ஈந்தேநின்
     மேன்மையைக்  காண  வேண்டும்

அய்யனே! எந்தன்   ஆயனே!
    அணைத்துக்  காக்கும் நேயனே !
பெய்யதூம்  உன்னருள்  மழையில்
     பேரின்பம்   கொள்ளச்   செய்யும்

 
ஆய்வதும்  என்னை   ஆள்வதும்
     அனைத்துமாய்  எனக்கு  நீரே !
உய்வதும்   நான்  உயர்வதும்
    உந்தன்   அருளினால் அன்றோ !
 
ஓய்வதிலும்   நான்  உறங்குவதிலும்
    ஓயாது   உம்புகழ்  ஒலிக்கனும்
மேய்ச்சலில்  எனை இளைப்பாற்றும்
    மேய்ப்பனின்  துணை  வேண்டும் 
 
செய்வதிலும்  கரை   சேர்வதிலும்
     சேயனுக்குக்   கரம்   நீட்டும்
வாய்மொழியும் சிந்தனை  யாவும்
     வல்லவர்  நின்வழி  நடக்கட்டும்
 
எய்துவரும்   அம்பில்   நின்று
     எம்மைக்   காக்க   வேண்டும்
நோய்நொடி  தீண்டாது  எம்மை
     நிந்தன்  சிறகால்  மூடும்
 
பாய்ந்து  தாக்கும்  கொடிய
   பகையும்  பிணியும்  நீக்கி
மாய்ந்து  மனிதர்  வீழலிலும்
   மறைத்து எம்மைக்  காப்பீர்
 
கொய்ய  வரும்  கொள்ளைநோய்
     கொடிய  உள்வாதை பிணியும்
பொய்புரட்டு  பழிப்பு  குற்றமென
     பொருந்தா  யாவும்  விலக்கிடும்
 
தாய்குணம் விஞ்சிய  தயாளரே
    தளர்வுறும்  வேளை  தாங்கிடும்
வாய்மை   தூய்மை  எம்மை
    வழுவாது   நித்தம் காத்திடும்
 
தெய்வத்  தலைவரே  நிந்தன்
    தெவிட்டா  அருள்  வேண்டும்
தொய்விலா  நன்றியை  நாங்கள்
    தொடர்ந்து  செலுத்த வேண்டும்
  
பெய்யும்  மழையென  உந்தன்
    பேரருள்  பொழிய  வேண்டும்
மெய்யும்  மனமும்  உந்தன்
    மாண்பைப்   போற்ற  வேண்டும்  

துய்யநின்   அன்பில்   என்றும் 

    துய்ப்பு   கொளல்  வேண்டும்
மாய்ந்தும்  உம்திரு   நிழலில்
    மகிழ்ந்து  களிக்க  வேண்டும்

நான் நிரந்தரம் அல்ல

 நான்  நிரந்தரம்  அல்ல 
    நாளை  நடப்பது  நானறியேன் 
தான்  என்பது  தற்காலிகமே 
    தன்னை  நான்  உணரும்வரை 

நேற்றுவரை  நடந்த  யாவும் 
    நிகழும்   இந்நொடி  மட்டும்
வெற்றுடலை  மண்  மூடும்வரை 
    வேளையும்  வேலையும் எனதில்லை 

படைத்தவர்  எனைக்  காணும்மட்டும் 
    பாரினில்  நானொரு  பாத்திரமே 
கிடைத்த  இவ்வாழ்வில்  எனக்கு 
    காலமும்  காரியமும் சொந்தமல்ல 

என்னறிவு   நம்பியவன்   ஒருபொழுது 
      என்திறனை  சார்ந்தும்  ஒருபொழுது 
பின்னை   பலநான்  உணர்ந்தபொழுது 
      பிழைத்தது   இறைவனால் என்றறிவேன் 

என்னால்  ஆனமட்டும்   முயன்றேன் 
     என்பலம்   என்னவென்று  உணர்த்த 
சொன்னால்  விளங்கா  அளவென்று 
     சோதித்து   அறிய  முற்பட்டேன் 

ஒருதிசை   நானும்   பயணிக்க 
     ஓயும்வரை  கடக்க  நினைத்தேன் 
மறுதிசை   என்பயணம்  இறைவன் 
      மாற்றிய   போதும்  மங்கவில்லை 

திசைகள்   மாறிமாறியே   நானும் 
       தினமும்  பயணம்  செய்கின்றேன் 

ஆசைகள்    யாவும்  அறுபட்டு 

      அடங்கினேன்  அவர்  விருப்பமாய் 

இலட்சியம்   எனக்கு    யாதென்று 
       இதுவரை   நானும்  அறிந்ததில்லை 
அலட்சியம்   எனமனிதர்  சொல்கையில் 
       ஆண்டவர்  சொல்தனில் காத்திருப்பேன் 

எதிர்காலம்   பற்றிநான்  சிந்திக்க 
       என்னையே   நான்  படைக்கவில்லை 
முதிர்வயது  மட்டும்   என்வாழ்வை 
       முழுதாய்   வடித்தவர்  அவரன்றோ 

காலங்கள்   பலவும்  வாழ்ந்திட்டேன் 
      கடந்துப்   போகும்  காண்பெதெலாம் 
பலங்கொண்ட  மனிதரும்   வாழ்வில் 
       பாதியில்   வீழ்ந்திடக்  கண்டேன் 

கடந்த   நாட்கள்   அனைத்தும் 
     காத்தவர்   கருணை   கிடைத்திருக்க 
நடந்துப்    போகும்   இந்நாளும் 
      நாளையும்   கருணைக்  காட்டாரோ?

இனியும்என்    வாழ்வு   மட்டில் 
       இறைவனைத்   தவிர  யாருண்டு?
கனியும்    அவர்தம்   திருவுளம்வரை 
       காத்திருப்பேன்  அவர்   ஆணைக்காய்.   

உலகமே! பொறுத்தது போதும்

இனிய எங்கள் உலகமே!

       இறைவன் உன்னை படைத்ததும்,

மேனியழகு  எழில்  கொஞ்சும்  - உன் 

       மேன்மை  எத்துணை  இனிது.

இயற்கை   என்னும்  ஆடையுடுத்தி, 

      இளந்தளிர்  அழகு   போன்றே, 

வியற்கும்   வண்ணம்  மெருகூட்டி, 

      விந்தைகள்  வைத்தார்  இறைவன். 

காட்சிக்கு  விருந்து   அளிக்கும் 

    கானகமும்  பச்சைப்  புல்வெளியும், 

மாட்சிக்கு   மகுடம்  சூட்டும் 

    மாசமுத்திரம்   ஆறும் அருவியும்.

கேடில்லா  காற்றைத்  தந்திட்ட, 

     கொடைமிகு   சுற்றுச்  சூழலும்

வீடில்லா   மாந்தருக்கும்  புவியின் 

     விலங்குகட்கும்  நல்உறை  விடமே 

வீசுந்தென்றலும்  தடம்   மாறா 

     விசும்பின்  பருவ  சுழற்சியும் 

மாசின்றி   கிடைத்த  குடிநீரும் 

     மாயமாய்  இன்று  போனதேனோ?

இந்தப்    பொல்லா   மனிதரின் 

    இரக்கமற்ற  கொடுஞ்   செயலால் 

உந்தன்   மென்மையும் அழகும் 

    உருக்குலைந்து   சீர்   கேட்டதே!

பேராசை  ஆடம்பரம்  என்னும் 

    பேராயுதம்  கொண்டு  உந்தன் 

வேரையே  அறுக்க   நினைக்கும் 

     வெட்கம்  கெட்ட   அறிவீனர்கள்.

வர்த்தகம்  பொருளாதாரம்  என்றே 

   வளத்தை  வாரிச்   சுரண்டுகின்ற 

அர்த்தமில்லா  மனித   வாழ்க்கை 

    அழியட்டும்  உந்தன்  சீற்றத்தால்

நிலத்தை  நாசமாக்கி   இருக்கும் 

     நீரையும்   மோசமாக்கி  நுகரும் 

நலந்தரும்  காற்றை  விடமாக்கி 

    நல்லது  யாவும்  முடமாக்கினர் 

இவ்வுலகம்  உயிர்களின்  இல்லம் 

     இங்குமனிதர்  வாழத்   தகுதியில்லை 

கவ்வும்   வேட்டை  விலங்குகளாய் 

     கருணையற்ற  மனிதர்  உளரே!

உலகமே!  பொறுத்தது  போதும் 

   ஊறுகண்ட  உந்தன்  இயற்கையை 

கலகம்   செய்ய   அனுப்பிவிடு 

   கண்டதனை மனிதர்  திகிலுறட்டும் 

வாதைகண்ட  வானமே   வாரியூற்று 

     வெள்ளம்   வெப்பம்   நெருப்பெனவே 

போதைகொண்ட  மானிடர்  உந்தன் 

      பொறுமையை  சோதித்தது  போதும் 

காற்றே  கானகமே   கனன்றெழு 

    கால்தாங்கும்   நிலமே  கொதித்தெழு 

ஆற்றே    ஆழ்கடலே   சீற்றங்கொள் 

     அடங்க   மறுக்கும்   மனிதர்மீது