குற்ற உணர்ச்சி இல்லா பைத்தியங்கள் (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

தினேஷ் ஒரு கார்பொரேட் தகவல் தொழில்நுட்ப அலுவலகத்தில் வேலை செய்து வந்தான். எந்த ஒரு கெட்டப் பழக்கமும் இல்லாது இருந்து வந்தான். அவர்கள் அலுவலகத்தில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் வேலை செய்வதால் ஒரு சில நட்பு வட்டாரங்கள் உருவாகின.  பிறந்த நாள் பார்ட்டி, திருமண பார்ட்டி, திருமண நாள் பார்ட்டி இப்படி பல பார்ட்டிகளை அந்த நட்பு வட்டாரங்கள் கொண்டாடுவர். அதில் மதுபானங்களோடு, சிகரெட் மற்றும் சில போதை வஸ்துக்களும் பரிமாறப்பட்டன.  தினேஷ் இந்த பார்ட்டிகளை பல நேரங்களில் தவிர்க்க முயன்றாலும் "சும்மா வந்து கம்பெனி குடுப்பா. நீ கூல் ட்ரிங்க்ஸ் மட்டும் சாப்பிட்டா போதும்"  என்ற கட்டாயத்தினால் சில பார்ட்டிகளில் கலந்து கொள்வான்.  அன்று அப்படி நடந்த ஒரு பார்ட்டியில் நண்பர்களில் ஒருவன் குளிர் பானத்தில் சிறிது போதை மருந்தை கலந்து தினேஷுக்கு கொடுத்துவிட்டான்.  எதுவும் அறியாத தினேஷும் அதைக் குடிக்க ஆரம்பித்தான்.  அந்த விஷம் அவனது உடலில் கலந்ததும் ஏதோ ஒரு மயக்கத்தை அதில் உணர்ந்தான்.  அது அவனுக்கு சுகம் தரவே, பல பார்ட்டிகளில் கலந்து கொண்டு மதுவுக்கும் போதை பொருளுக்கும் இன்று அடிமையாகி நடை பிணமாய் இருக்கிறான்.  முதலில் அவனுக்கு போதை மருந்தை குளிர் பானத்தில் கொடுத்தவனிடம் "ஏன்டா நீ இப்படி செய்தாய்?" என்று கேட்டால்,  "சும்மா ஒரு விளையாட்டுக்காக (Fun)  செய்தேன். அவன் இப்படி ஆவான் என்று யார் கண்டார்"  என்று குற்ற உணர்ச்சியில்லாமலே பதில் சொல்வான்.

சிலர் இப்படி பலருடைய வாழ்க்கையை கெடுத்து சீரழித்த பின், "இதை நான் விளையாட்டுக்கு செய்தேன்",  "நானும் தான் கஷ்டப்படுறேன்"  "தெரியாம பண்ணிட்டேன், இப்ப என்ன பண்ண முடியும்?"  என்று ஒரு குற்ற உணர்ச்சி கூட இல்லாமல் மிருகங்களாக  வாழ்கின்றனர். இவர்கள் தனி மனிதர்களை அல்ல ஒரு சமுதாயத்தையே பாழ்படுத்துகிறார்கள்.

"கொல்லும் தீக்கொள்ளியையும் அம்பையும் எறியும் பைத்தியக்காரனுக்கு ஒப்பானவர் யாரெனில்,
19 பிறனை வஞ்சித்துவிட்டு “நான் விளையாட்டுக்குச் செய்தேன்” என்று சொல்பவரே."     (நீதிமொழிகள் 26 : 18-19)

காணிக்கை - இறைவனுக்கு கையூட்டா? (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

 அவர் ஒரு சிறு வர்த்தகர்.   எளிய முறையில் நேர்மையான வணிகம் செய்து வந்தார்.  முறையாக அரசாங்கத்திற்கு வரியும் கட்டினார்.  இவருக்குப் பின் வந்த சிறிய  பிற வர்த்தகர்கள் தீடீரென்று முன்னுக்கு வருவதைக் கண்டார்.  யோசித்தார். "கடவுளே! நீ எனக்கு செல்வதை அள்ளிக் கொடுத்தால் அதிலிருந்து ஐந்தில் ஒரு பங்கு உனக்கு காணிக்கையாக செலுத்துவேன்" என்று வேண்டிக்கொண்டு தன் வேலையைக் காட்ட தொடங்கினார். கள்ள சந்தை, கருப்பு பணம், வரி மோசடி, பதுக்கல், கடன் மோசடி என பல வித்தைகளை செய்து ஒரு ஆண்டிற்குள் நூறு மடங்குக்கு மேலாக வருமானம் ஈட்டினார்.  அரசாங்க அதிகாரிகளுக்கு வேண்டியதை கொடுத்து சரி கட்டினார்.  இப்போது கடவுளை சரி கட்ட நினைத்து, சொன்னபடி தான் சம்பாதித்ததில் ஐந்தில் ஒரு பங்கை பணமாகவோ, தங்கமாகவோ வருடா வருடம் அந்த கோவிலுக்கு சென்று நேர்ச்சையாக செலுத்தி வந்தார்.  இன்று வரையிலும் அப்படியே முறைகேடான வருமானம்.  ஆனால் முறையாக கோவிலுக்குச் சென்று பொன்னும் பொருளும் செலுத்திவிடுவார்.

அவர் முறைகேடாக சம்பாதித்ததில் கடவுள் எந்த உதவியும் செய்யவில்லை. தனது பாவத்தை போக்க கடவுளுக்கு லஞ்சம் கொடுக்க முயலுகிறார்.  இந்த உலகில் படைக்க பட்டவை அனைத்தும் இறைவனுடையவை அப்படியிருக்க இறைவன் பெயரில் தவறாக தவறான முறையில் வந்த வருமானத்தை உங்கள் காணிக்கைகளை இறைவனுக்கு லஞ்சமாக கொடுக்க முயலாதீர்கள். கொள்ளையடித்தவனும், பல கொலைகளை செய்தவனும், முறைகேடான வருமானத்தை ஈட்டியவனும் இன்று தங்கள் காணிக்கைகளை தங்கமாக செலுத்துகிறார்கள்.  இதனால் தங்கம் ஒரு இடத்தில வீணாக தேங்கி கிடக்கிறது.  ஏழைகளுக்கு தங்கம் வாங்க முடியாத ஒரு பொருளாகிறது.  பெண்களை வைத்திருக்கும் ஏழைகட்கு திருமணம் செய்து வைக்க முடியாத நிலையில், பயனற்ற முறையில் தங்கம் ஒரு இடத்தில் சேருகிறது. இன்னும் மேலாக, தங்க இறக்குமதியால், நமது நாட்டின் அந்நிய செலவாணி பாதிக்கப்படுகிறது. 
பலர் தங்கள் சேமிப்பை தங்கமாக பதுக்கி வைக்கின்றனர்.  

"பலிசெலுத்துவதைவிட நேர்மையாகவும் நியாயமாகவும்; நடப்பதே ஆண்டவருக்கு உவப்பளிக்கும்."  (நீதிமொழிகள் 21:3)
"வீட்டில் உணவில்லாதிருந்தும் வெளியில் பகட்டாயத் திரிவோரைவிட, தம் கையால் உழைத்து எளிய வாழ்க்கை நடத்துவோரே மேல்." (நீதி 12:9)
"நடுவு இன்றி நன் பொருள் வெஃகின்  குடிபொன்றிக்
குற்றமும் ஆங்கே தரும்".( திருக்குறள் 171 )

எனது குறள்கள்
அழல்சுடு தகர்அவி உணவுவிரும் பாரவர்
அவைநீக்கின் சாலப் பெற்

படைத்தவ    ரிகழும்   படைத்ததுப்  படைப்பின் 
பசியுற்றார்   அகடு   காண்ப 

அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

ஒரு ஊரில் இருந்த மூன்று விதமான குடும்பங்களைப் பற்றிய கதை இது.

முதல் குடும்பம் தந்தை, மகன்கள் என மூவர் சம்பாதிக்கும் குடும்பம். செல்வம், பொன், பொருள், வீடு, நிலபுலம் என சொத்து சேர்ப்பதில் குறியாய் இருந்தார்கள். பிறருக்கு தானம் செய்வது என்னவென்றே தெரியாதவர்கள். கிடைப்பது இலவசம் என்றால் அதை எவ்வளவுக்கு அனுபவிக்க முடியுமோ அனுபவிப்பார்கள்.  

இரண்டாவது குடும்பம்.  ஆடம்பர குடும்பம்.  குடும்பமே, பலரை ஏமாற்றி கடன் வாங்கி, வங்கியிலும் கடன் வாங்கி ஏமாற்றி  சொத்துக்களை பினாமி பெயரில் வைத்து  ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழும் ஒரு திருட்டு குடும்பம் பிறரை ஏமாற்றி வாழ்ந்து பொய்யான பக்தியில் வாழ்ந்த துரோக குடும்பம்.  

மூன்றாவது குடும்பம்.  நேர்மையாக அரசு வேலையில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்று, பிள்ளைகளை கட்டி கொடுத்து யாதொரு ஆதரவின்றி, பிறரிடம் கடன் கேட்காமல் கைக்கும் வாய்க்கும் என வாழ்க்கை நடத்துகின்ற ஒரு வயதான தம்பதிகள்.  இதில் இருவரும் நோயில் கூட வருந்தினார்கள்.  ஆனாலும் பிறர் பணத்தின் மீது சிறிது கூட விருப்பம் கொள்ளாதவர்கள்.

இந்த நிலையில் அந்த ஊரில் ஒரு மிகப்பெரிய நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. 
முதல் குடும்பம் சேர்த்த சொத்து யாவும் வீணாய் போனதே என்ற ஏக்கத்தோடு சாகும் போதே சொத்து நினைப்போடு செத்து போனார்கள். நிறைவு பெறாத ஆன்மாக்களாய் சுற்றுகிறார்கள். 
இரண்டாவது குடும்பம்.  நிலநடுக்கத்தில் சிக்கி வதைபட்டு உடல் சின்னா பின்னமாகி வேதனைப்பட்டு இறந்த பின் நேராக நரக நெருப்பிற்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.அவர்கள் முறைகேடாக சேர்த்த சொத்துக்களை யாரோ அனுபவித்தார்கள்.
மூன்றாவது குடும்பம்.  இழப்பதற்கு ஏதுமின்றி அமைதியாய் மரித்து இறைவனின் திருமுன்னிலையில் விண்ணுலக பேற்றினை அடைந்தார்கள்.

"வரம் இரண்டு உம்மிடம் கேட்கிறேன், மறுக்காதீர்; நான் சாவதற்குள் அவற்றை எனக்கு அளித்தருளும்.
8 வஞ்சனையும் பொய்யும் என்னை விட்டு அகலச்செய்யும்; எனக்குச் செல்வம் வேண்டாம், வறுமையும் வேண்டாம்; எனக்குத் தேவையான உணவை மட்டும் தந்தருளும்.
9 எனக்கு எல்லாம் இருந்தால், நான், “உம்மை எனக்குத் தெரியது” என்று மறுதலித்து, “ஆண்டவரைக் கண்டது யார்?” என்று கேட்க நேரிடும். நான் வறுமையுற்றால், திருடனாகி, என் கடவுளின் திருப்பெயருக்கு இழிவு வருவிக்க நேரிடும்."  (நீதிமொழிகள் 30:7-9)

"வாழ்க்கை இன்பமாய் இருக்கும்போது மகிழ்ச்சியோடிரு; துன்பம் வரும்போது நீ நினைவில் கொள்ள வேண்டியது; “அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை நீ தெரிந்துகொள்ளா வண்ணம் கடவுள், இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் மாறி மாறி வரவிடுகிறார்”.  (சபை உரையாளர் 7:14)

"பொன்னை விரும்புவோர் நீதியைக் கடைப்பிடியார் மேன்மையை நாடுவோர் அதனாலேயே நெறி பிறழ்வர்.
6 பொன்னை முன்னிட்டப் பலர் அழிவுக்கு ஆளாயினர்; அவர்கள் அழிவை நேரில் எதிர்க்கொண்டனர்."  (சீராக்  31:5-6)

விமர்சனங்களும் வாழ்க்கை முறையும் (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

முதுகலை பட்ட தத்துவவியல் முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு அது அன்று முதல் வகுப்பு.  பேராசிரியர் ஒருவர் வகுப்புக்குள் நுழைந்து கரும்பலகையில் பின்வருமாறு எழுத ஆரம்பித்தார். 
(+)  x (+)  = +
(-)  x  (-)  =  +
(+) x  (-)  =  -
(-)  x  (+)  =  - 
மாணவர்களுக்கு புரியவில்லை. கணித ஆசிரியர் தவறுதலாக நமது வகுப்பிற்குள் நுழைந்துவிட்டாரோ என்று நினைத்து, "சார்!  நாங்க MA (Philosophy)
students"  எனச் சொல்ல பேராசிரியர் சிரித்தார்.  "நானும் கணித ஆசிரியர் இல்லை. தத்துவவியல் ஆசிரியர் தான்.  நான் எழுதியது வாழ்க்கை முறை. 
நேர்மறையான எண்ணம் கொண்டவர்கள் நம்மை நேர்மறையாக விமர்சித்தால் நாமும் நேரானவர்கள்.  எதிர்மறையானவர்கள் நம்மை எதிர்மறையாக விமர்சித்தாலும் நாம் நேரானவர்கள்.   எதிர்மறையானவர்கள் நம்மை நேர்மறையாக விமர்சித்தாலோ அல்லது நேர்மறையானவர்கள் நம்மை எதிர்மறையாக விமர்சித்தாலோ நாம் நேரானவர்கள் அல்ல.  எனவே நம்மைத் திருத்திக் கொள்ள வேண்டும். இப்படித்தான் நமது நட்பு வட்டாரங்கள், நமது புரிதல்கள், நமது செயல்கள் என பலவும் இந்த formula வில் அடங்கிவிடும்." என்று சொன்னார். 

இந்த formula வை எல்லாவற்றிலும் பொருத்திப் பார்த்தாலும் விடை சரியாக கிடைக்கும். பல எதிர்மறையான மனிதர்களின் எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் நமக்கு ஒரு நேர்மறையான உத்வேகத்தை அளித்திருக்கும். இது பல சாதனையாளர்களின் வரலாற்றிலிருந்து ஏன் நம் வாழ்க்கையிலிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம். 

"இகழ்வாரைக் கடிந்து கொள்ளாதே; அவர்கள் உன்னைப் பகைப்பார்கள். ஞானிகளை நீ கடிந்து கொண்டால், அவர்கள் உன்னிடம் அன்புகொள்வர்"  (நீதிமொழிகள் 9 : 8 )
"தீமை உங்களை வெல்லவிடாதீர்கள், நன்மையால் தீமையை வெல்லுங்கள்!"  (உரோ  12 : 21 )

நாய்கள் தான் தோற்றம் பார்க்கும் (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

சென்னையின் ஒரு முக்கிய வீதியில் அமைத்துள்ள ஒரு அசைவ உணவு விடுதியில் உணவு பரிமாறுபவனாக  (Waiter) இருப்பவன் பாபு.  அன்று அவனது கண்காணிப்பில் உள்ள மேஜைகளுக்கு இருவிதமான புதிய வாடிக்கையாளர்கள் வந்தனர்.  ஒருவர் டிப் டாப்பாக உடை அணிந்து காரில் இருந்து இறங்கி வந்த ஒரு பணக்காரர்.  மற்றொருவர் கசங்கலான உடையுடன் நடந்து வந்த வந்த ஒரு முதியவர். செதுக்கப்படாத மீசை தாடியுடன் சோகமான உருவத்தில் உட்கார்ந்திருந்தார்.  பாபு பணக்காரரிடம் சென்று பணிவாய் மெனு கார்டை கொடுத்து அவர் அருகில் ஆர்டருக்காக காத்திருந்தான்.  கொஞ்சம் நாழியாக மெனு கார்டை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவர் கடைசியாக  ஒரு பிரியாணி ஆர்டர் செய்தார். அவரை கவனிப்பதில் குறியாய் இருந்த பாபு அந்த முதியவரை வெகு நேரம் காக்க வைத்து விட்டான்.  பணக்காரருக்கு உணவை பரிமாறி விட்டு வந்த பாபு அந்த முதியவரிடம் "பெருசு!  என்ன வேணும்?"  என்று அதிகாரத் தொணியில் கேட்க முதியவரும் "முதல்ல கொஞ்சம் தண்ணிக் கொடுப்பா" என்றார் பணிவுடன்.  பாபு தண்ணீர் உள்ள ஜாடியை (Jug) வலுவாக சத்தத்துடன் முதியவரின் மேஜையில் வைத்தான்.  "ஹ்ம்ம். என்ன சாப்பிடுறீங்க?" என்று அதட்டலாக கேட்க,  முதியவரும் மெனு கார்டை பார்க்காமல், "என்ன இருக்கு தம்பி?"  என்று கேட்க, பாபு ஏதோ சில உணவுகளை சொல்ல, அவற்றில் சிலவற்றை ஆர்டர் செய்தார் முதியவர்.  பாபுவும் சந்தேகத்துடன் அவரை ஏற இரங்கப் பார்த்துவிட்டு, "பெருசு!  நீ ஆர்டர் பண்ண அயிட்டம் மொத்தம் ஐநூறு ரூபாய்க்கு மேல வரும். பணம் வச்சிருக்கியா?" என கேட்க முதியவரும் பணம் வச்சிருக்கேன். பசிக்குதுப்பா. மொதல்ல சாப்பாடு எடுத்துட்டு வா"  என பவ்வியமாக சொன்னார்.  சில நேரம் கழித்து  முதியவர் முன் ஆர்டர் செய்த உணவுகள் வந்தன.  பாபுவும் பணக்காரரை கவனிக்க சென்று விட்டான்.  "சார்!  வேற ஏதாவது வேண்டுமா?"  என் கேட்க,  "அவ்வளவுதான்! பில்லை போடு " என்று அதட்டலாக பதில் வந்தது. பில்லுடன் கூடிய கார்டை பாபு பவ்வியமாக அவர்முன் நீட்ட, பணக்காரர் தன் டெபிட் கார்டை கொடுத்து டிப்ஸ் இருபது ரூபாயை பில்லில் எழுதி கொடுத்து பரிவர்த்தனை முடிந்தவுடன் டெபிட் கார்டு வாங்கி கொண்டு கிளம்பிவிட்டார்.  அதுவரை பாபு முதியவரை கவனிக்க வில்லை. முதியவர் பசிதீர எல்லா உணவையும் சாப்பிட்டு முடித்தார்.  இப்போது பாபு அவர் அருகில் வந்து "வேற ஏதாவது வேணுமா ?" , என்று கேட்க முதியவரும், "போதும்பா!  இதுக்கு மேல என்னால சாப்பிடமுடியாது". எனச் சொல்ல சிறிது நேரத்தில் பாபு வெறும் பில்லை (அட்டை இல்லாமல்) முதியவரிடம் நீட்ட, முதியவரும் பில் கவுண்டரில் பணத்தை செலுத்திவிட்டு கிளம்பினார். மேஜையை சுத்தம் செய்ய வந்த பணியாள் முதியவர் சாப்பிட்ட தட்டைத் (plate) தூக்க, தட்டின் அடியிலிருந்து ஐநூறு ரூபாய் பறந்து வந்து கீழே விழுந்ததை பாபு  பார்க்க, பாபுவின் கண்கள் கலங்கின. முதியவரை தேடி மன்னிப்பு கேட்கலாம் என்று நினைத்த போது, முதியவரை  கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை காணவில்லை.

பல அரசு அலுவலகங்களில், மருத்துவமனைகளில், பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் (MNCs), தனியார் நிறுவனங்களில், உணவு விடுதிகளில், சேவை மையங்களில் இப்படி பட்ட நிலையை காண முடிகிறது. வாடிக்கையாளர்களின் உடை, தோற்றம் அவர்களது பணி நிலை (job position) என பல்வேறு கோணங்களில் பலவிதமான அணுகுமுறைகளை காண முடிகிறது.  இது நாய்களின் குணம்.  நாய் தான் உருவம் தோற்றம் உடைகளை வைத்து மனிதரிடம் நடக்கும்   தன்னுடைய பழைய ஏழ்மை நிலையில் இருந்து முன்னேறிய பலரும் கூட இந்த தவறுகளை செய்கின்றனர்.  சேவை செய்யும் பணியாளர்கள், "ஆணவம் மற்றும் வாடிக்கையாளரிடம் நடந்து கொள்ளும் மிடுக்கு வாதத்தை"  எம்.என்.சி கலாச்சாரம் (MNC Culture) அல்லது கார்ப்பரேட் கலாச்சாரம் (Corporate Culture) என்று தவறாக புரிந்துகொள்கிறார்கள் . அமைப்பு அதைக் கவனித்து அத்தகைய விலங்கு நடத்தைகளை அகற்ற வேண்டும்.

அது கலாச்சாரம் அல்ல நாய் குணம்.  

"உருவுகண்டு எள்ளாமை வேண்டும் உருள்பெருந்தேர்க்கு
அச்சாணி அன்னார் உடைத்து"  (திருக்குறள் 667 )

"உடல் அழகுக்காக ஒருவரைப் புகழ வேண்டாம்; தோற்றத்துக்காக ஒருவரை இகழவும் வேண்டாம்;  பறப்பனவற்றுள் சிறியது தேனீ; எனினும், அது கொடுக்கும் தேன் இனியவற்றுள் சிறந்தது.  
4 நீ அணிந்திருக்கும் ஆடைகுறித்துப் பெருமை பாராட்டாதே; நீ புகழ்பெறும் நாளில் உன்னையே உயர்த்திக்கொள்ளாதே. ஆண்டவரின் செயல்கள் வியப்புக்குரியவை; அவை மனிதரின் கண்ணுக்கு மறைவாய் உள்ளன."(சீராக் 11:2-4)

"ஒரு வாடிக்கையாளர் நமது நிறுவனத்தின் மிக முக்கியமான பார்வையாளர். அவர் நம்மைச் சார்ந்து இல்லை. நாம்தான்  அவரைச் சார்ந்து இருக்கிறோம். அவர் நமது வேலைக்கு இடையூறு விளைவிப்பவர் அல்ல. அவர்தான் நமது வேலையின் நோக்கம். அவர் நமது வணிகத்தின் வெளிஆள்  அல்ல. அவர் அதன் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறார். அவருக்கு சேவை செய்வதன் மூலம் நாம்  அவருக்கு ஒரு உதவி செய்யவில்லை. அவ்வாறு செய்வதற்கான வாய்ப்பை வழங்குவதன் மூலம் அவர் நமக்கு ஒரு உதவி செய்கிறார். "  (காந்தியடிகள்)

மனம் குப்பைத் தொட்டி அல்ல (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

 நடுத்தர மனிதர் ஒருவர் ஒரு மதகுருவை சந்திக்கச் சென்றார்.  குருவும் அவரை வரவேற்று "என்ன விஷயம்?" என்று கேட்க, "யாருமே என்னை புரிந்து கொள்ள மாட்டேங்கிறாங்க. சகோதர, சகோதரிகள், மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளும் கூட." என்று ஆரம்பித்து சிறுவயது முதல் அப்போது வரையான பல ஆண்டு வரலாறுகளை (பிறர் மீதான வழக்குகளை)  அடுக்கிக் கொண்டே போனார்.  பொறுமையாக அனைத்தையும் கேட்ட குருவும், "சரி, இரண்டு நாள் கழித்து உங்கள் மனைவியோடு வாருங்கள்" என்றார். "சாமி, மனைவி என்னுடன் இல்லை . நான் தனித்து இருக்கிறேன்"  என்றார்.  குருவும் புரிந்து கொண்டு, "சரிப்பா, நான் உனது வீட்டில் மூன்று நாட்கள் தங்கியிருந்து தோஷம் ஏதாவது இருக்கானு பார்க்குறேன்.  உனக்கு சம்மதம் தானே."  என்று கேட்க அரை மனதுடன் அவரும் ஒத்துக் கொண்டார்.  குருவும் அந்த மனிதர் வீட்டுக்கு ஒரு பெரிய மூட்டையுடன் வந்தார்.  வீடு சுத்தமாகவும் அலங்கரித்தும் வைத்திருந்தார் அந்த மனிதர்.  வந்த குருவும் தன மூட்டையை திறந்து அதிலிருந்த தன பழைய துணிகளையும் பழைய காகிதங்கள், புத்தகங்களை எடுத்து அறை முழுவதும் விரித்து வைத்தார்.  காலை சாப்பாடு, மதியம் சாப்பாடு , இரவு சாப்பாடு என அனைத்தையும் அந்த மனிதர் உணவு விடுதியிலிருந்து வருவித்து குருவுக்கு கொடுக்க, குருவும் அப்படியே சாப்பிட்டு அந்த பொட்டலங்களையும், எச்சிலையும் அறையிலேயே போட்டு வைத்தார். கையையும் அறையிலேயே கழுவினார். வந்த குரு தனக்காக ஏதாவது செய்வார் என்று எதிர்பார்த்த அம்மனிதருக்கோ பெருத்த ஏமாற்றம்.  வந்ததிலிருந்து குரு எதுவும் செய்யாமல், சாப்பிடுவது படிப்பது தூங்குவது என்றே இருந்தார்.  அறை முழுதும் குப்பை போல கிடந்தது.  இதற்கு மேலாக குரு தன் பழைய துணிகளைத் துவைத்து தருமாறு கூற, அம்மனிதர் கோபத்தின் உச்சிக்கே சென்று விட்டார். "சாமி!  சிறு வயது முதல் இன்றுவரை நான் யாருக்கும் எந்த வேலையும் செய்ததில்லை.  வேலை செய்வதாயிருந்தால் எனக்காக மட்டும் தான் செய்வேன். நீங்கள் வந்து எனக்காக ஏதாவது செய்வீர்கள் என்று நினைத்தால் வந்த மூன்று நாட்களும் எனக்கு வேலையே கொடுத்தீர்கள். என் பேச்சைக் கூட இந்த மூன்று நாட்களும் கேட்க மறுத்தீர்கள். என் வீட்டையே பாழ்படுத்தி விட்டீர்கள்"  என்று கோபமாக கத்தினார்.

குரு, அமைதியாக வாய் திறந்தார். "மகனே! இந்த மூன்று நாட்களிலும் உன்னை பற்றி அறிந்து கொண்டேன்.  இந்த அறையைக் குப்பையாக்கியதற்கு எவ்வளவு கோபம் கொள்கிறாய்.  உன் மனதை நீ குப்பைத் தொட்டிபோல் பல ஆண்டு குப்பைகளால் நிரப்பி வைத்திருக்கிறாய். பகைமை, வெறுப்பு, பொறாமை, தாழ்வுமனப்பான்மை, அகந்தை, மன்னியாமை என பிறருடைய தவறுகளையே வருட கணக்கில் உன் மனதில் சேமித்து வைத்திருக்கிறாய்.  உன்னைப் பொறுத்தவரை, எல்லாரும் உனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும், உன் பேச்சை கேட்க வேண்டும் உனக்கு அடங்கி நடக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகிறாய்.  ஆனால் பிறருக்கு இதை நீ செய்ய மறுக்கிறாய். இந்த உலகில் நீ உன்னை மட்டுமே விரும்புகிறாய். நீ உன்னை மட்டுமே நம்பவும் செய்கிறாய். ஆனால் எல்லோரிடமும் எல்லாம் எதிர்பார்க்கிறாய்.  உன்னையே நீ மாற்றாதவரை, உனக்கு நான் அறிவுரை கூறினாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டாய்"  என்று கூறி குருவும் தனது மூட்டையோடு நடையைக் காட்டினார். 

"பிறரோடு ஒத்துவாழாதவர் தன்னலத்தை நாடுகின்றார்; பிறர் கூறும் தக்க அறிவுரையும் அவருக்கு எரிச்சலை உண்டாக்கும். மதிகேடர் எதையும் அறிந்து கொள்ள விரும்பமாட்டார்; தம் மனத்திலுள்ளதை வெளியிடவே விரும்புவார்."   (நீதிமொழிகள் 18:1-2)

அருகதை உண்டோ எனக்கு? (தமிழ் கவிதை)

 என்ன    தகுதி   உண்டெனக்கு 
     என்னை  நீர்   தெரிந்தெடுக்க ?
என்னென்ன  நன்மை  செய்தீர் 
     எவ்வளவாய்  உயர்த்தினீர்  இறைவா 

விந்தையாய்    என்னைப்   படைத்தீர் 

      வியத்தகு   செயல்    புரிந்தீர் 

தந்தையாய்     எனைச்   சுமந்து 

      தரணியில்  எனைக்   காத்தீர் 

விந்தைகள்   செய்தது   மட்டுமன்று -  அதனை
      விரிக்கும்   எண்ணம்  உமக்குண்டு 
கந்தையில்   கிடந்த  இம்மனிதனை 
      கருத்தாய்  உயர்த்தியதும்  சிறிதாயிற்று 

இன்னும்பல     எனக்குச்   செய்வதாய் 
      இனிதாய்    உந்தன்    அடியார்வீடு 
தான்னும்       சிறப்புப்     பெறவே 
      திருவுளம்   நீரும்   கொண்டீரே !

உன்னதர்     நீரே    என்னை 
     உயர்வாய்  மதிக்க   நான் 
என்னதை    சொல்வேன்  நீரும் 
     என்பேரில்  வைத்த  கரிசனைக்கு 

தூசியாம்    மனிதர்    தாமே 
     துச்சமாய்  என்னை   விலக்க
தூசியாய்    இருக்கும்  என்னை 
     தூயவர்    மதிப்பது   முறையோ?

அருகதை   உண்டோ  எனக்கு?
     அனைத்தும்  எனக்கு  நீர்செய்ய 
இருப்பதிலும்   இன்னும்  மேலாய் 
      இறைவன்  நீர்செய்ய  விரும்புகிறீர் 

உமக்கு   ஒப்பானவர்   எவருமுண்டோ?
      உம்மிலும்    வேறே    கடவுளுண்டோ?
தமக்கு    அஞ்சி    நடப்போர்க்கு 
      தயைநீர்    என்றும்   காட்டுபவர் 

உம்மக்கள்    இஸ்ரவேலர்   என்றும் 
      உமது    மக்களாக    இருக்க 
உம்வலிய   கரத்தால்   மீட்டீரே
     உடமையாய்  நாட்டைத்  தந்தீரே 

உமது    அடியானையும்  வீட்டையும் 
     உளமார   ஆசிர்வதிக்க  உறுதிப்படுத்தும் 
உமதுஆசி    பெற்றது    யாவும் 
      ஊழிஊழியாய்   ஆசிப்   பெற்றதுவே 

வதந்தியா? வாந்தியா? (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

அது ஒரு அமைதியான ஒற்றுமையான கிராமமாக இருந்தது. அங்கு பல மதங்களை, சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் சகோதரர்களாக வாழ்ந்து வந்தனர்.  "கோகு"  என்பவர்  ஒரு மதம் (அல்லது சாதி)யைச் சேர்ந்தவர்.  "மாகு" என்பவர் இன்னொரு மதம் (அல்லது சாதி) யைச் சேர்ந்தவர். "மாகு" என்பவர் கடை வைத்திருந்தார்.  சற்று முன்கோபக்காரர். அன்று "கோகு"  சாமான் வாங்க "மாகு" வின் கடைக்கு வந்தார். விற்பனையில் ஒரு சிறு வாக்குவாதம். வாக்குவாதம் முற்ற,  மாகு கோகுவை அடித்து விட்டார்.  அடிவாங்கிய கோகுவும் அமைதியாக வீட்டிற்குள் வந்து அமர்ந்தார். மனது பொங்கியது. பழிவாங்கத் துடித்தார்.  தனியாகப் பழிவாங்க பலம் இல்லை என்று உணர்ந்த கோகு, சமூக ஊடகம் தான் சரியான ஆயுதம் என்று நினைத்து அதில் மாகு தன் மதம் (அல்லது சாதி) பற்றி மிகக் கேவலமாக பேசியதாக பொய்யாக வதந்தியை பரப்பினார்.  அனுப்பிய 24  மணி நேரத்திற்குள் ஒன்று இரண்டாக, நாலாக, நூறாக வதந்திகள் வெல்வேறாக பரவின. முடிவில் கலவரத்துடன் முடிந்தது. அமைதியாக இருந்த ஊரில் இன்று எப்போது கலவரம் வெடிக்குமோ என்ற அச்சத்துடனே மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். 

இன்று உலகில் நடைபெறும் பல இன, மத, சாதி   கலவரங்களுக்குப் பின் ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட வெறுப்பே காரணம் என்று அறியாது சமூக ஊடகத்தின் செய்திகள் பரப்பப்படுகின்றன.  அவற்றின் உண்மை நிலை உணர்ந்து கொள்ள அல்லது தெரிந்து கொள்ள முடியாதவாறு மிகவும் பிஸியாக அவற்றை உடனுக்குடன் பிறருக்கு பகிர்ந்து விடுகிறோம்.  ஒருவர் சாப்பிட்டு எடுத்த வதந்தியை (வாந்தியை)  நாம் தின்று வதந்தியாக (வாந்தியாக) அடுத்தவர்க்கு கொடுக்கிறோம். சமூக ஊடகத்திலும் வெட்டி பேச்சிலும் நேரத்தை பிறரோடு செலவிடுவதால் நாம் எப்போதுமே பிஸியாக இருக்கிறோம்.  கடவுளை பற்றி பேசுபவர்களை, எழுதுபவர்களை இழிவாக நினைக்கிறோம்.  கடவுளைப் பற்றிய பகிர்தலை அசட்டை செய்கிறோம். ஆனால் எல்லாவற்றையும் கடவுளிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறோம். நாம் எவ்வளவு பெரிய சுயநலவாதிகள்!

"எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு." -   (திருக்குறள் 423)

"தீங்கு விளைவிக்கும் பேச்சைத் தீயவன் விருப்பத்தோடு கேட்பான்;அவதூறான கூற்றினைப் பொய்யன் ஆவலோடு கேட்பான்"  (நீதிமொழிகள் 17:4)

"புறணி கேட்பது பலருக்கு அறுசுவை உண்டி உண்பதுபோலாம்; அதை அவர்கள் பேராவலோடு விழுங்குவார்கள்" (நீதிமொழிகள் 18:8)

குறையோ? நிறையோ? (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

மதன், ஒரு தனியார் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் மேலாளர்.  நல்ல சம்பளமும் வாங்கி வந்தார். சொந்த வீடும் காரும் உண்டு. பரம்பரை சொத்தும் சில உண்டு. ஒரு பிள்ளையை மருத்துவத்திற்கும் இன்னொரு பிள்ளையை எஞ்சினீராகவும் படிக்க வைத்திருந்தார்.  ஆனால் ஏதோ  ஒரு குறைபாடாகவே எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்.  அவரிடம் "எப்படி இருக்கிறீர்கள்?" என்றுக் கேட்டால் "ஏதோ இருக்கிறேன்"  "ஏதோ வாழ்க்கை ஓடுகிறது" என்று பதில் வரும்.  அடிக்கடி "என்னத்த பண்ண" "என்னத்த சொல்ல" என்று உபயோகிப்பார்.  எனவே அவரை அலுவலகத்தில் "என்னத்த மதன்" என்றே கிண்டல் செய்வார்கள்.   ஒருநாள் அவருக்கு மேலாக புதிதாக ஒருவரை பொதுமேலாளராக நிர்வாகம் நியமித்தது.  மதனை விட வயது குறைவு ஆனால் சம்பளம் அதிகம் இது இன்னும் மதனுக்கு எரிச்சல் மூட்டியது.  இதனால் வேளையில் அவரால் கவனம் செலுத்த இயலவில்லை. நிறைய தவறுகள் செய்து சில நஷ்டங்களை ஏற்படுத்தினார். அலுவலகத்தில் எல்லோரோடும் கோபம் கொள்வார்.  திடீரென்று ஒருநாள் நிர்வாகம் அவரைப் பணியிலிருந்து நீக்கியது.  வந்த வருமானமும் போனது.  எத்தனையோ சேமிப்பும் சொத்தும் இருந்தாலும் வேலையும் சம்பளமும் போனது அவருக்கு மனஅழுத்தத்தை உண்டாக்கியது.  பலநாள் தூக்கத்தை இழந்தார். உடலும் மனமும் பாதிக்கப்பட குடும்ப மருத்துவரின் ஆலோசனைப்படி ஒரு மனநல மருத்துவரை அணுகினார் 

அவருக்கு இருந்த நோய்  தன்னையும் தனக்கு மேல் அதிகம் செல்வம் சொத்து உடையவர்களையும் வைத்து ஒப்பீடு செய்த போட்டி மனப்பான்மையின் வெளிப்பாடு.  என்றுமே தனக்குக் கீழ் நிலையில் உள்ளவர்களைப் பற்றிய எண்ணமே இருந்ததில்லை 

பலரும் இன்று இப்படியே அந்தஸ்தில் தனக்கு மேல் உள்ளவர்களையே கருத்தில்  வைத்து போட்டி மனப்பான்மையில் மனநிறைவு அற்றுப் போகிறார்கள் . பலருக்கு முன்பாக ஆடம்பரமான வாழ்க்கை காட்டிக் கொள்ளவே வாழ்கிறார்கள். மேலாக, தங்கள் எதிர்காலத்தையும் நிகழ்காலத்தில் தூக்கிச் சுமக்கிறார்கள்.அவர்கள்  நிறைவான  வாழ்க்கையுடன் வாழவில்லை. அவர்கள் மனிதர்களாக வாழவில்லை, மாறாக அவர்கள் தங்களை ஒரு "ஷோகேஸ் டம்மி" மற்றும் "பிராண்ட் பேனர் போர்டு" களாக  மாற்றிக்கொள்கிறார்கள் 

"நிறைவுள்ள காலத்தில் உன் மனம் சோர்வடையுமானால், குறையுள்ள காலத்தில் உன் ஆற்றல் இன்னும் குன்றிப் போகுமன்றோ"

                                                                      (நீதிமொழிகள் 24 : 10)

கண்டிப்பதை விரும்புங்கள் (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

என் நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் என் முதல் வேலையில் சேரும் வரை என் தந்தையின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வளர்ந்து வந்தேன்.  என் தகப்பன் என் மீது பல நேரங்களில் சினம் கொள்வார்.  கண்டிப்பார். தண்டிப்ப்பார்.  அப்போது அவரைப்  பல நேரங்களில் வாய்க்குள் திட்டி இருக்கின்றேன் ஏன், சபித்தும் இருக்கின்றேன். பள்ளி பருவத்தில் நான் சாப்பிட்ட பின்னரும் அவர் சாப்பிடும் போது  அருகில் உட்கார்ந்திருப்பேன்.  அரை வயிற்றுக்கு சாப்பிட்டவர் எனக்காக வேண்டுமென்றே  மீதி சாப்பாட்டை தட்டில் வைத்து எழுந்து விடுவார்.  தன் உடல் இயலாமையிலும்  முதியவயது வரை அதாவது இறக்கும் வரை குடும்பத்திற்காக உழைத்தவர்.  அலுவலகத்திலும் பிறருடைய  பணியையும் தானே விரும்பி ஏற்றுத் தலையில் சுமந்தவர். அவர் எனக்கு மட்டுமல்ல, குடும்பத்திற்கு மட்டுமல்ல, அவரைச் சூழ்ந்த அனைவரிடத்திலேயும் நேர்மைக்கும் தியாகத்திற்கும் ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாய் திகழ்ந்தவர்.

உண்மையிலேயே,  தந்தை, தாய் இறைவன் நமக்கு அளித்த மாபெரும் கொடை.  தகப்பன் எந்தப் பிள்ளையின் மீது  அதிகம் அன்பும் உரிமையும் காட்டுகிறாரோ அந்தப் பிள்ளையை அதிகம்  கண்டிப்பார் என்பதனை பின்னர் தான் உணர்ந்து கொண்டேன்.

இவ்வாறே, கடவுளும் தான்  யார் மீது அதிக அன்பும் உரிமையும் வைத்திருக்கிறாரோ , அவர்களை கண்டித்தும் தண்டித்தும் திருத்துவார். இது என் வாழ்நாள் முழுதும் கண்ட உண்மை. கடவுள் கண்டிப்பதையோ, தண்டிப்பதையோ வேண்டாமென்று நினைக்காதீர்கள்.

இன்று பலர் தங்கள் பிள்ளைகளை கண்டிக்க கூட அஞ்சுகிறார்கள். அவர்கள் மனம் விரும்பியதை உடனே  வாங்கிக் கொடுக்கிறார்கள்.  தங்களை போன்றே பிள்ளைகளையும் ஆடம்பரத்தில் வளர்த்து செல்வத்தின் மீது அவர்களுக்கு ஈடுபாட்டை திணிக்கிறார்கள். படிப்பிலும் அரைகுறை அறிவு. பணியிலும்  மெத்தனம். அதனால் எவ்வழியிலும் சம்பாதிக்கலாம் என்ற எண்ணம் வளர்கின்றது. சமுதாயத் தீமைகள் உண்டாகின்றன. பிள்ளைகளைக் கண்டிக்காத தண்டிக்காத பெற்றோர்கள் அவர்களின் எதிர்காலத்  தவறுகளுக்குக் காரணமாகின்றனர்.  தங்களுடைய, அல்லது பிறருடைய கஷ்ட நஷ்டங்களையோ பிள்ளைகளுக்கு காட்ட மறுக்கிறார்கள்.  இப்படி வளரும் குழந்தைகள் எந்த ஒரு தோல்வியையும் எதிர்மறையாக எடுத்து கொள்ளும்.

"பிள்ளைகளைத் தண்டித்துத் திருத்தத்  தயங்காதே.  பிரம்பினால் அடித்தால் சாகமாட்டார்கள்.  நீ பிரம்பினால் அவர்களை அடித்தால், அவர்களைப் பாதாளத்துக்குத்  தப்புவிக்கிறவனாவாய்."           (நீதிமொழிகள் 23 : 12 )

மன்னிப்பு வேண்டல் (தமிழ் கவிதை)

என்மீது     இறங்கும்   இறைவா!
    என்மீது   பேரன்பு   கொண்டே
என்பாவம்   குறைகள்   பாராது
    என்னை  மன்னித்து   ஏற்றருளும்

மனம்போன    போக்கில்  வாழ்ந்தேன்
      மதிகெட்டு   குழியில்   வீழ்ந்தேன்
சினம்கொள்ளா   இறைவனைத்   தான்
      சினம்கொள்ள   வைத்தேனே   நான்

என்பாவம்   பெரிதென்று   நானறிவேன்
      என்குற்றம்   தலைமேல்  அழுத்துகிறது
என்பாவம்     முழுதும்    நீர்க்கழுவி
      என்னை    சுத்தம்    செய்தருளும்

சேயனாய்    எனைநீர்   தெரிந்தீர்  -   நானோ
      சேற்றினில்   விழுந்து   புரண்டேன்
ஆயனே!      என்னை    மன்னித்தருளும்
      அடிமையாய்   இனியெனை  ஏற்றருளும்

எழுந்து     உம்மிடம்   வந்தேன்
     என்கதை    முழுதும்   அறிவீர்
விழுந்து    உம்முன்னே   கதறுகிறேன்
     விழிகளில்    கண்ணீர்   வழிந்தோட

விண்ணிற்கு   எதிராய்     நான்
      விளைத்த    தவறுகள்  பலவுண்டு
மண்ணின்     ஆசையில்    உம்மை
      மறுதலித்த   நாட்கள்   பலவுண்டு

வழிதவறிச்     சென்ற     ஆடென
     வகைதெரியா   அலைந்து   திரிந்தேன்
பழிகளைச்     சுமந்து    அலைந்தேன்
     பரிவுக்      காட்டும்    என்மீதே

பாவத்தில்    நான்     பிறந்தேன்
     பாவியை   நான்   வளர்ந்தேன்
தவத்தில்    பிறந்தவன்   நானன்று
     தோஷத்தில்  பிறந்தது   தானுண்டு

தீச்செயல்     நானும்   மறந்தேனில்லை
      தீவினை    உம்கண்   முன்னிலையே
துச்சமென     கட்டளை    வெறுத்தே 
      துணிந்தே  பலபிழைப்   புரிந்தேன்

புனிதத்தைப்    போக்கிப்   பாவியானேன்
      பொல்லாங்கு  நோக்கிப்  பாவித்தேன்
இனியஉம்      அன்பை    விடுத்தேன்
        இடர்வரின்   உம்மைப்  பிடித்தேன்

குற்றம்     மட்டில்    நீரென்னை
      கண்டித்து   அகற்றும்   என்பிழையை
அற்றம்    இல்லா    உம்தீர்ப்பை
      ஆகாதென   சொல்வர்   எவர்?

உள்ளமதில்    உண்மை   விரும்புகிறீர்
      உள்ளொளியை   என்னுள்   நிரப்பும்
வெள்ளையென  என்மனம்   கழுவும்
      வெண்பனி     மேலாய்    சுத்தமாக்கும்

மகிழ்வூட்டும்    உம்திரு    வாக்கால்
      மனமும்      மகிழ்ந்து    களிக்கும்
நெகிழும்     நொறுங்கிய  எலும்பும்
       நெருப்பான   நெஞ்சமும்  குளிரும்

எனதுக்  குற்றம்நீர்      பாராது
      என்தோஷம்  யாவும்  துடைத்திடுவீர்
உனது     திருவடி    நிழலில்
      உறைந்திட   எனக்கு  அருள்செய்வீர் 

காலம் ஒருநாள் பதில் சொல்லும் .(இன்றைய சிந்தனைக்கு)

மகேஷ் ஒன்பதாம் வகுப்புப் படிக்கும் ஒரு மாணவன்.  வகுப்பிலேயே படிப்பில் எல்லாவற்றிலும் கடைசி.  விளையாட்டிலும் அப்படியே.  எந்த ஒரு ஆசிரியருக்கும் அவனைப் பிடிக்காது.  மாணவர்களின் கேலிகிண்டலுக்கும் அடிக்கடி ஆளாவான்.  அன்று பள்ளியின் ஆண்டு விழா.  விழாவுக்குத் தலைமை தாங்க ஒரு மிகப்பெரிய தொழிலதிபரை அழைத்திருந்தனர்.  நிகழ்ச்சியில் எடுபுடி வேலைக்காக மகேஷை வைத்திருந்தனர்.  மகேஷை சிறிது நேரம் கவனித்த அந்தத் தொழிலதிபர் அவனை மேடையில் வந்து நிற்கச்  சொன்னார். உடனே அவன் வகுப்பு மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்.  அவனும் கூனிக் குறுகி மேடையில் நின்றான்.  பரிசளிப்பு நிகழ்ச்சி முடிந்து, தலைமையேற்பு உரையைத் தொடங்கினார் அந்தத் தொழிலதிபர். "இந்தப் பையனை நான் எதற்கு மேடையில் நிற்க வைத்தேன் என்று உங்களில் ஒருவருக்கும் தெரியாது. அவனை நீங்கள் கேலி செய்து சிரிக்கின்றீர்கள். முதல் விஷயம், ஒருமுறை நான் ஒரு மிகப்பெரிய  வெளிநாட்டு இறக்குமதியாளரை விமான நிலையத்திலிருந்து அழைத்து வருவதற்காக அலுவலகத்திலிருந்து காரில் புறப்பட்டேன். அவரிடம் மிகப்பெரிய ஆர்டர் காத்திருந்தது.  அவர் எல்லாவற்றிலும் சரியாக இருக்கு வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க கூடியவர்.  விமான நிலையத்தை நோக்கி கார் சென்று கொண்டிருந்த பாதி வழியில் காரில் பழுது ஏற்பட்டு விட, எனக்கு டிரைவர் மீது உச்சக்கட்ட கோபம்.  நேரத்திற்கு விமான நிலையம் செல்ல வில்லை என்றால் அந்த பெரிய ஆர்டர் என் கைவிட்டு போய்விடும். நல்லவேளை சிறிது தூரத்தில் ஒரு ஆட்டோ மெக்கானிக் கடை இருந்தது.  டிரைவர் அங்கு சென்று விசாரிக்க, கடையில் ஒரு சின்ன பையன் மட்டுமே. "அப்பா வர ஒரு மணி நேரம் ஆகுமே" என்றான். டிரைவர் பக்கத்துல வேற ஏதாவது மெக்கானிக் ஷாப் இருக்கா? எனக்கேட்க இங்கிருந்து ஆறு கிலோமீட்டர் தொலைவுல ஒன்னு இருக்கு என்றான். நிலையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த நான், அந்த பையனையே வரச்சொன்னேன் . "சார்!  எனக்கு அந்த அளவுக்கு ஒன்னும் தெரியாது. அப்பா வரட்டுமே"  என்றான். பிறகு என்னுடைய கட்டாயத்தினால், வேலையை தொடங்கினான். இருபது நிமிடங்களுக்குள் வேலை முடிந்து கார் அற்புதமாக கிளம்பி சரியான நேரத்தில் விமான நிலையமும் அடைந்தேன்.  முப்பது கோடி ரூபாய் ஆர்டரும் கிடைத்தது. அந்த பையன் யாருமல்ல இந்தப் பையன் தான். இவனால் ஒரு நாளைக்கு இரண்டாயிரம் ரூபாய் சம்பாதிக்க முடியும்.  உங்களால் முடியுமா?
இரண்டாவது விஷயம், நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னாள் இதேப்பள்ளியில்
இந்த பையனைப் போன்று ஆசிரியர்களாலும் மாணவர்களாலும் கேலி செய்யப்பட்டு எடுபிடியாக இருந்தவன் நான். இன்று உங்கள் முன்னால் இந்தப் பள்ளி விழாவுக்கே தலைமைத் தாங்க வந்துள்ளேன்"  என்று சொல்லி முடித்தார் .

இப்படிதான் ஒவ்வொருவரையும் அவர்களின் குறைகளை வைத்தே நாம் மட்டம் தட்டி வாழ்கிறோம். அதிகம் சம்பாதிப்பவன் அறிவாளியும் அல்ல.  குறைவாய் சம்பாதிப்பவன் முட்டாளும் அல்ல.  அவனவனுக்கு ஏற்றது போலவே ஆண்டவர் கொடுக்கின்றார்.  மெத்த படித்த ஒரு டாக்டரால் தீராத ஒரு நோய்  ஒரு சிறு வைத்தியனால் அல்லது பாட்டி வைத்தியத்தால் குணமாகிவிடும். பெருமைக்காக பல ஆயிரங்களை மெத்த படித்த டாக்டருக்கு கொடுக்கும் நாம் கடைசியில் நூறு ரூபாய் வைத்தியத்தில் குணம் பெறுகிறோம். செல்வம், அந்தஸ்து, ஆஸ்தி, புகழ், அறிவு இவை அவனவனுக்கு தக்கவாறு இறைவனால் அருளப்பட்ட பிச்சையும் கூட. அதனில் உங்களை நீங்களே உயர்த்திக்கொண்டு மற்றவரை இழிவுபடுத்தி இறைவனின் புகழுக்கு இழுக்கு சேர்க்காதீர்கள்.  காலம் ஒருநாள் பதில் சொல்லும் .

யாருடைய உடைமை? (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

அவர் ஒரு மிகப்பெரிய செல்வந்தர். மிகவும் தாராள மனம் படைத்தவர்.அவரிடம் ஏராளமான நிலபுலன்களும், தோப்பு, தோட்டங்களும், கால்நடைப் பண்ணைகளும், வயல் வெளிகளும் இருந்தன.  அதில் வேலை செய்ய அநேக வேலையாட்களும் வைத்திருந்தார். தன்  தொழிலை வேறு ஒரு ஊரில் விரிவுபடுத்துவதற்காக, தன்னுடைய வேலையாட்கள் அனைவரையும் அழைத்து, "இந்த ஊரில் உள்ள எனது அத்தனைச் சொத்துக்களையும் உங்களிடம் விட்டுச் செல்கிறேன். இவற்றை முறையாக பராமரித்து, இவற்றிலிருந்து வரும் பயனை உங்களுக்குள் சமமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்" என்று சென்று விட்டார்.  நாட்கள் சென்றன.  வேலைக்காரர்களில் சிலர் மற்றவர்களை விட பலசாலிகள், தந்திரக்காரர்கள்.  முதலில் அவர்கள் மற்ற வேலையாட்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தனர்.  பின்பு மொத்த சொத்தில் தங்களுக்கு ஏற்றவாறு பாகத்தை பிரித்து தங்கள் உடைமை ஆக்கிக்  கொண்டனர். வேலையாட்களை வதைத்து வேலை வாங்கினர்.  வருமானத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பாகுபாடு. பின்னர் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த தோட்டம், தோப்பு, வயல்வெளி, கால்நடைப் பண்ணைகள் என எல்லாவற்றையும் சுருக்கி அந்த இடத்தில் மாளிகைகளையும், தொழிற்சாலைகளையும் ஏற்படுத்தினர்.  பின்பு அவர்களுக்குள் தொழிற்போட்டி தொடங்க ஆரம்பிக்க,  பாதுகாப்பிற்காக வேலிகளை சுற்றி அமைத்தனர், பாதுகாப்பு கருவிகளைப் பெருக்கினர். வேலையாட்களின் வருமானத்தை பிடித்து அதிலிருந்து பாதுகாப்புக்கு பணத்தை செலவிட்டனர்.  ஆக்கப் பணிக்காக அன்று நிறைய பணம் அழிவு பணிக்காக செலவிடப்பட்டது.  வேலையாட்களுக்குள் ஒரு போட்டி மனப்பான்மையும் உருவாக்கப்பட்டது. ஊழலும், பித்தலாட்டமும், லஞ்ச லாவண்யமும், கள்ளம், கபடு, சூதுவாது என எல்லாம் நிறைந்தன. இப்படியே முதலாளி எதற்காக கொடுத்தாரோ அதனை வீணடித்தனர்.  பல நாட்களாக இதைக் கண்டு பொறுமையாக இருந்த முதலாளி, ஒருநாள் சினம் கொண்டு பொங்கியெழுந்து அவர்கள் அனைவரையும் தன் ஊரிலிருந்தே துரத்தி அடித்தார்.

இப்படித்தான், இந்த உலகில் பொருளாதார போட்டி என்ற பெயரில் இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்படுகின்றன.  பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அழிவு சக்திக்காக ஆயுதங்கள் பெருக்கப்படுகின்றன.  மக்களுக்குள் போட்டி மனப்பான்மை உருவாக்கப்பட்டு ஏற்ற தாழ்வுகள் அதிகமாய் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது.  அன்பு வற்றி,  ஆணவமும் செருக்கும் மேலோங்கி, மனிதாபிமானம் செத்துக் கொண்டிருக்கின்றது.

                               "இறைவன் கொடுத்ததை
                                 மனிதன் கெடுக்காதிருக்கட்டும்!"

இறுதிவரை நம்பிக்கை (இன்றைய சிந்தனைக்கு)

ஒரு கடலோர கிராமத்தில் மீனவன் ஒருவன் தன் குடும்பத்தோடு  வசித்து வந்தான். இரவில், தன் படகில் ஏறி மற்ற மீனவர்களுடன் நடுக்கடலுக்குச் சென்று மீன்பிடித்து அதிகாலை வந்து அவற்றை விற்பது வழக்கம்.  சில நாட்களாக இவனுடன் செல்லும் மீனவர்கள் அதிக மீன்பாடுடன் வர, இவனுக்கோ மிகக்குறைவான மீன்களே வலையில்  சிக்கின.   இப்படியே பல மாதங்களாக, வருடங்களாக மீன்பாடு குறைந்து கொண்டே வந்தது. இவனும் குடும்பமும் ஒவ்வொரு நாளும் இறைவனிடம் மன்றாடி வந்தனர்.  நாளுக்கு நாள் வருமானம் குறைந்து வறுமையில் தள்ளாடினர்.   செலவுகளோ அதிகமாக கடன்சுமையும் அதிகமானது. 

என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அன்றிரவு அவர்கள் இறைவனிடம் வேண்டினர். "இறைவா! இன்று நான் கடலுக்குச் செல்கிறேன் . என் கடன் தொல்லைகள் தீர்ந்து எங்கள் வாழ்க்கை முன்னேறும்படி இன்று முதல் எனக்கு மீன்பாடு கிடைக்க வேண்டும்.  அப்படி இல்லையென்றால் நாங்கள்  குடும்பத்தோடு விஷம் அருந்தி செத்து போவோம்". குடும்பமாக செபித்தப்  பின் இரவில் மீனவனும் வழக்கம் போல் கடலுக்குச் சென்றான்.  அங்கு ஒரு ஆச்சர்யம் நிகழ்ந்தது.   இதர மீனவர்களின் படகு முழுவதும் மீன்களால் நிரம்பியது   ஆனால் இந்த மீனவனின் வலையிலோ மொத்தமே மூன்றே மீன்கள். 

வெறுத்துப் போன மீனவன் அந்த மூன்று மீன்களையும் எடுத்துக் கொண்டு வரும் வழியில் ஒரு குப்பி விஷத்தையும் வாங்கி வீடு வந்து சேர்ந்தான்.  குடும்பமே சோகத்தில் ஆழ்ந்து,  "கடவுளே!  நாங்கள் எவ்வளவு உம்மை நம்பி இருந்தோம்.  ஆனால் நீரோ எங்களை கைவிட்டு  விட்டீர்".  என்று அழுது  புலம்பினர்.  பின்பு மீனவன் மனைவியிடம் மூன்று மீன்களையும் கொடுத்து "மீன்குழம்பு  வச்சி சோத்தோடு விஷத்தைக் கலந்து சாப்பிட்டு செத்து  விடுவோம்". என்றான்.  மீன்களை எடுத்துச் சென்ற மனைவியும் அவற்றை அறுக்க அந்த மீன்களின்  வயிற்றிலிருந்து பளபளப்பான  கற்கள் விழுந்து ஜொலித்தன.  மனைவியும் மீனவனை அழைத்து அதனைக் காண்பித்தாள்.  அவன் அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு நண்பர்களிடம் விசாரிக்க அவை விலைமதிப்பு மிக்க கற்கள் எனத்தெரிய வந்தது.

இப்போது அவன் யோசித்தான்." அந்த மூன்று  மீன்களையும் யாருக்காவது விற்று பின்பு விஷம் அருந்தி செய்திருந்தால் என் வாழ்க்கை மட்டுமல்ல என் குடும்பத்தாரின் வாழ்க்கையையும் நான் அழித்திருப்பேனே.. கடவுள் தான் இந்த நிலையிலும் எங்களைக்  காப்பாற்றினார்".

இப்படித்தான் பலரும் தங்கள் இறைநம்பிக்கையில்   சோர்வுற்று தங்களை மாய்த்துக் கொள்ள முனைகிறார்கள்.  இறுதிவரை நம்பிக்கைக்  கொள்வோரே வெற்றியடைவர்

விவிலிய வாக்கு:
"இறுதிவரை நம்பிக்கையில் நிலைத்திருப்போரே மீட்புப்  பெறுவர்"

கவர்ச்சிகள் நம்மை அடிமையாக்கும் (இன்றைய சிந்தனை)

ப்யுகுலே,  பசிபிக் பெருங்கடலில் அமைத்த ஒரு குட்டித்  தீவு அது. அடர்ந்த காடுகளாலும் செழித்த இயற்கை வளங்களாலும் நிறைந்த ஒரு சொர்க்க பூமி அது. அங்கு நூற்றுக்குச்  சற்று குறைவான ஆதிவாசிகள் வாழ்ந்து வந்தனர்.  அவர்கள் நவநாகரீகம்  தெரியாது இயற்கையோடு  இயற்கையாய் ஒரே குடும்பமாய் மகிழ்ச்சியாக அமைதியாக கிடைத்ததை கொண்டு பகிர்ந்து உண்டு வாழ்ந்து வந்தனர்.  அதுவரை அந்தத்  தீவை  அந்நியர் நெருங்கியது இல்லை.

ஹென்றி ஹிக்கின்ஸ் ஒரு சுற்றுலா ஆராய்ச்சியாளர் (Tourism Explorer).  பல்வேறு அரிய இடங்களுக்கு சென்று அதன் அழகை ஒளிப்பதிவிட்டு யூடூப்பில் காட்சிப்படுத்தி பணம் சம்பாதிப்பது அவரது தொழில்.  அன்று வேறு ஒரு இடத்திற்கு செல்வதற்காக தனது இயந்திர படகில் புறப்பட்டார். போகின்ற வழியில் படகு மிதந்து வந்த ஒரு மரத்துண்டின் (Log) மீது மோதி அதன் இயக்கு விசிறி (propeller)  பழுதடைய துடுப்பு மூலம் முடிந்தவரை படகை செலுத்தி இளைப்பாற தான் அருகில் கண்ட  தீவிற்கு வந்தடைந்தார்.  அது தான் ப்யுகுலே தீவு.  படகிலிருந்த தன்  எல்லாப் பொருட்களையும் இறக்கி கடற்கரையில் ஒரு கூடாரம் அமைத்தார். பின்பு சாட்டிலைட் தொலைபேசி மூலம் உதவிக்காக தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்த வேளை,  திடீரென்று முப்பது முதல் நாற்பது பேர் கொண்ட அந்த ஆதிவாசி கூட்டம் இவரை சூழ்ந்து கொண்டது.  இவரை அவர்கள் வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க, தன் சைகை மூலம் நடந்ததை எடுத்து கூற முயன்றார்.

அவர்கள் பார்வை பின்பு அவர் கொண்டு வந்த பொருட்கள் ஒவ்வொன்றின் மீதும் விழ  ஆரம்பித்தது. இதை பயன்படுத்தி தன் வீடியோ காமிராவால் அவர்கள் ஒளிப்பதிவு செய்ய அவர்கள் அதை கண்டு அஞ்சி அவர்கள் அவரைத் தாக்க முயன்றார்கள். அவர்களுக்கு தான் ஒளிப்பதிவு செய்த அவர்கள் ஒவ்வொரு உருவத்தையும் காண்பித்தபோது வியப்பில் உறைந்து போனார்கள்.  பின்பு அவரை கூட்டி கொண்டு தங்கள் தீவு முழுதும் சுற்றி காட்டினார்கள். அவரும் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக ஒளிப்பதிவு செய்தார். அங்கிருந்த வளத்தின் மதிப்பை அவர்கள் உணர்ந்திருக்கவில்லை.  ஆனால் தங்கள் உறவுகளின் மதிப்பை உணர்ந்திருந்தார்கள்.  ஆம், அந்த தீவில் விலை மதிக்கமுடியாத அரிய கற்களும், அரிய வகை மரங்களும், விலைமதிப்பில்லா கனிம வளங்களும் நிறைந்திருந்தன.  எல்லாவற்றையும் ஒளிப்பதிவு செய்த ஹிக்கின்ஸ் தான் பல்வேறு இடங்களில் ஒளிப்பதிவு செய்த நவநாகரீக உலகின் ஒவ்வொரு முன்னேற்றத்தையும் உணவு வகைகளையும் அவர்களுக்கு திரையிட்டு காட்டினார்.

இப்படியே ஒரு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன.ஒரு மாதமாக திரையில் கண்ட காட்சிகள் அனைத்தும் அந்த ஆதிவாசிகளின் மனதில் ஏதோ ஒரு கிளர்ச்சியை உண்டாக்கின.  அங்கிருந்த வளங்களின் காட்சியும் ஹிக்கின்சின்  மனதில் ஒரு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்த, ஒரு சில வாரங்களுக்குள் அந்த தீவுக்குள் இன்னும் பல புதிய மனிதர்கள்.  ஆதிவாசிகள் அவர்களையும் ஏற்றுக்கொண்டனர் உண்மை நிலை அறியாது.    இன்னும் சில வாரங்களுக்குள் சில கப்பல்கள் வந்தன சில இயந்திரங்களோடும் பல வல்லுனரோடும்.   அங்கிருந்த ஆதிவாசிகள் தனித்தனியே பல்வேறு நாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். முடிவில் தீவின் வளங்கள் யாவும் சூறையாடப்பட்டன. மரங்கள் பல வெட்டப்பட்டு பல நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி ஆயின. மொத்தத்தில் அந்த தீவு ஒரு வணிக சந்தையாகவும் ஒரு உல்லாசபோக்கிடமாகவும் மாறியது.  அந்த ஆதிவாசிகள் தங்கள் உறவை பிரிந்தனர், அழகிய இயற்கை வாழ்வை இழந்து அடிமைகளாய் பல நாடுகளில் தொழில் செய்தனர்.

இப்படித்தான் நம் வாழ்விலும் பல்வேறு ஊடகங்கள் மூலம் பல கவர்ச்சிகள்  திணிக்கப்படுகின்றன.  காணும் கவர்ச்சிகள் நம்மை வருங்காலம் அடிமைப்படுத்தும் என்ற நிலை அறியாது நம்மையே அந்த கவர்ச்சிகளுக்கு இப்போது அடிமையாக்குகின்றோம்.  இனிய உறவுகளை மறந்து, இறைவன் நமக்கென்று கொடுத்த இயற்கையை மறந்து,  அன்பை மறந்து, பகிர்தலை மறந்து, பாசத்தை மறந்து, மனிதாபிமானத்தை மறந்து நாகரீக,  பொருளாதார  வளர்ச்சி என்ற பெயரில் விலங்குகளாய் மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம். மீன்கள் தண்ணீரில் வாழ்ந்தால் தான் வாழ்க்கை.  மனிதன் தன் இயல்பில் வாழ்வது தான் வாழ்க்கை.  இயல்பை இழந்தால் வாழ்வினை இழப்பது உறுதி.  நம்மைச் சுற்றிலும் பலப்பல கவர்ச்சித் திணிப்புகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. விழித்து கொள்வோம் இப்பொழுதே. முடிவு செய்வோம் தூண்டிலில் மீனாக அல்லது நம்மை ஆண்டிடும் "நாமாக".
இறைவன் நமக்கென்று கொடுத்த வாழ்வில் நிறைவடைவோம்

இரவு மன்றாட்டு (தமிழ் கவிதை)

கதிரவன்    வானில்    மறைந்திட
     காரிருள்    தோன்றும்  இவ்வேளை
மதியவன்   தோன்றி   வட்டமிட
     மின்மினி    போல்   விண்மீன்கள்
அதிசயமாய்   விண்ணில்  மின்னிட
     அலைந்த    உடலும்   அயர்ந்திட
புதியநாள்       ஒன்றைக்   காண
     பூத்தது      அமைதி     இரவே

இந்தநாள்      இனிய     நாளாய்
      இறையருள்   நிறைந்த  நாளாய்
தந்தமைக்கு    நன்றி    சொல்வேன்
      தந்தையாம்   இறைவன்  உமக்கே
எந்தக்குறை     எனக்கின்றி   இன்றே
      எத்தனை     நன்மை   செய்தீர்
வந்தன      வரங்கள்    பலவும்
      வாழ்த்துவேன்   உம்   அன்பிற்காய்

அளித்த    வாக்கினை   நிறைசெய்து
       ஆசிவழங்கி    சிறப்புறச்   செய்தீர்
களித்த     என்மனமும்   உமைபாடும்
       களைத்த   உடலும்   துதிபாடும்
துளிர்த்த     வாழ்வில்    நிந்தன்
       துணை    யொன்றே   கதியென்றேன்
ஒளிர்ந்த      உம்முக      ஒளியால்
      ஓங்கி     உயரச்     செய்தீர்

அமைதிக்    கொண்டது    என்மனமும்
      ஆற்றல்   பெற்றது     என்திறனும்
சுமைகளும்    எனக்கு     சுகமாயின
      சூழலும்    எனக்குச்   சாதகமாயின
இமைமூடும்   இவ்வேளை    இந்நாளில்
      இறைவன்    நீர்செய்த    நன்மைக்காய்
உமைபாடும்    எந்தன்    நாவும்
      உளமார   போற்றுவேன்  நானும்

இவ்விரவு    முழுதும்    உம்தூதர் 
       இடைவிடாது    எமைக்   காக்க
எவ்வினையும்    தீண்டாது    உம்மருள்
       எம்முடன்    இரவும்   நிலைக்க
ஒவ்வாத     சிந்தனையும்   ஓடிவிட
       ஓய்வுதரும்   நல்ல    உறக்கம்
இவ்வேளை     நீரும்    தருவீர்
       இனியக்    காலை   மலரும்வரை 

புத்துயிர்    அளிக்க    நித்திரையும்
       புதுத்தெம்பு    அளிக்க  உறக்கமும்
சித்தம்      சீர்படுத்த   இளைப்பாற்றியும்
       சத்தமிலா     மனதின்   அமைதியும்
நித்தம்      உமைக்காணும்   கனவுகளும்
       நித்திரையில்   ஆழ்ந்த   ஆழ்மனமும்
வித்தகர்     நீர்தரும்     ஆறுதலால்
       விடியும்    மட்டும்   கிடைக்கட்டும்

காலை மன்றாட்டு (தமிழ் கவிதை)

அதிகாலை    நான்    எழுகிறேன்
     அற்புதம்    இதுவும்   அற்புதம்
துதிகளை      உமக்குச்   செலுத்தியே
     தொடங்குவேன்   இந்த  நாளினை

வைகறையில்    உமதுப்    பேரன்பால்
     வைத்திட்டீர்    எனைப்   புதுநாளில்
அகவையில்      நாளொன்று   சேர்த்தீர்
     அதனை     ஆசீரளித்துக்   கொடுத்தீர்

இறைவா      இந்நாளுக்காய்   நன்றி!
       இன்று      உம்மோடு       ஒன்றி
நிறைவாய்    உமதன்பில்    ஊன்றி
      நிரம்ப     வேண்டும்   நின்னருளால்

கடந்தகால     கவலைகள்     யாவும்
      கலைந்துப்     போகும்     கனவாய்
படர்ந்தபல     பயங்கள்       யாவும்
      பறந்துப்      போகும்    பதறாய்

விடியலில்    கதிரவன்   ஒளியும்
      விரட்டும்   இருட்டு  இருளையும்
அடியவன்     மனதின்    இருளை 
      அகற்றும்   உம்திருமுக    ஒளியால்

இத்தினம்    முழுதும்    என்னை
      இன்புற்று    இருக்கச்   செய்தருளும்
காத்திடும்     இந்நாளில்   என்னை
      கருணை    அன்பு    அமைதியுடன்

உள்ளத்தில்    வஞ்சமோ    எந்தன்
      உதட்டினில்    நஞ்சோ    இன்றி
கள்ளம்     கபடின்றி     என்னை 
      கருத்தாய்    இன்று   வழிநடத்தும்

ஆணவம்     செருக்கு    யாவும் 
      அழியட்டும்    என்னை   விட்டு
அணையட்டும்   சினத்தீ     சகிப்பினால்
       அமைதிக்    கொள்ள   அருள்வீராக

இன்றைய    நாள்முழுதும்    என்னோடு
      இருந்து    எனைவழி       நடத்தும்
இன்னும்     என்னைநீர்      ஆசீர்வதித்து
      இருக்கும்    எல்லையை    பெரிதாக்கும்

செய்யும்     செயலில்    உம்கரத்தால்
      செயல்கள்   யாவும்    துலங்கசெய்யும்
மெய்யும்     மதியும்     சுகப்படுத்தும்
      மேன்மையாய்    எனைக்   கனப்படுத்தும்

வேதனை     என்னிடம்    விலக்கிடும்
      வாதை     தூரமே        துரத்திடும்
சோதனை     எதிலும்      தாங்கிடும்
      சாதனை     என்னுள்     செய்திடும்

இத்தினம்    என்னை   ஒப்படைத்தேன்
      இனிதே    என்னை   ஏற்றிடுவீர்
எத்திசையும்    உம்புகழ்    பரப்ப 
      என்னை    உந்தன்   கருவியாக்கும்

மகிழ்ந்து     இன்றுக்     களிப்புறுவேன்
      மகிமையில்    வெற்றி   எனக்களிப்பீர்
நெகிழ்ந்து   நானும்    சரணடைவேன்
      நேசர்        உந்தன்    பாதத்தையே 

இறைவனே யாவும் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 16 (நன்றி சொல்ல விழைகிறேன்)

இறைவா! 
எங்ஙனம் உமக்கு நன்றி சொல்வேன்
ஏதும் அறியா  சிறுவன்   யான்

நன்றி  சொல்ல   விழைகிறேன்
    நாதா!     நீர்செய்த   நன்மைக்கே
ஒன்றிலும்    என்நன்றி   பூர்த்தியாகா
    ஓராயிரம்   ஒருநன்மைக்   கீடாகா

வெறுமையில்   என்னை  ஈன்றெடுத்தீர்
      வெளிவரும்   முன்னரே   தெரிந்தெடுத்தீர்
சேறுநிறை     பள்ளத்தில்   தூக்கிட்டீர்
     சேயனாய்    என்னையும்   ஆக்கிட்டீர்

கிடைத்தற்க்      கரிய    தகப்பனையும் - உம்
      கிருபை       நிறைந்த   அன்னையையும்
படைத்து        எனக்காய்    கொடுத்ததற்காய்
      பல்லாயிரம்    நன்றி    சொல்வேன்

உவப்பளிக்கும்   உடன்பிறப்பு  உவந்தளித்தீர்
     உணர்ந்தறியும்   உடையாளை   எனக்களித்தீர்
தவப்பயன்        பிள்ளையும்   ஈந்திட்டீர்
     தழைத்திடும்     உறவையும்   தந்திட்டீர் 

உண்டிட      நாள்தோறும்   உணவளித்தீர்
      உறைந்திட   நல்லதோர்    இடம்தந்தீர்
வேண்டிட்ட    யாவும்    அருள்செய்தீர்
      வேண்டாதவை    யாவும்   விலகச்செய்தீர்

வண்ணமாய்     உடைதந்து      அலங்கரித்தீர்
        வசீகர          உடல்தந்து       வடிவமைத்தீர்
திண்ணமாய்     உயர்கல்வி     பெறச்செய்தீர்
        திறமைகள்   பலவும்      எனக்கீந்தீர்

பணியில்     மாண்பை    உயர்த்தினீர்
       பட்டறிவு    பலவும்   பெருக்கினீர்
துணிவாய்    நேர்மையை  காட்டச்செய்தீர்
       தெளிவாய்    செயல்பல   புரியசெய்தீர்

எண்ணங்கள்    மனதை   வதைக்கும்போது
      ஏமாற்றம்    இதயம்     துளைக்கும்போது
பின்னலாய்       அச்சம்      பிசையும்போது
      பிரியாது     என்னுடன்   பயணீத்தீர்

உள்ளவை     யாவும்நீர்      கொடுத்ததே
       உயிரும்    உடலும்    உம்மதே
தெள்ளிய      அறிவும்      ஞானமும்
       தேர்ந்தே     எனக்குக்    கொடுத்தீரே

எத்தனை     எத்தனை    நன்மைகள்
      எனக்கு     நீரும்     செய்தீர்
அத்தனைக்கும்   நன்றிச்   சொல்ல
      ஆயுள்    ஒன்றேப்    போதாது

எனினும்    நன்றிபல   நானுரைப்பேன்
       என்னால்   இயன்ற   மட்டில்
இனியும்    நீர்செய்யும்   நன்மைக்கு
       இனிதொரு   பிறவி   வேண்டும்

கோடிகோடி   யாய்நன்றி    உமக்கு 
      கொடையென   அளிப்பேன்  எனையுமக்கு
பாடிப்பாடியே     உம்புகழ்    உரைப்பேன்
      படைக்கயேதும்    உண்டோ  வேறெனக்கு

இறைவனே யாவும் (தமிழ் கவிதை) பாகம் - 15 (உம்வாக்கு எம்மில் நிறையட்டும்)

எம்இதயம்  திறந்து   வைத்தோம்
         எம்மனம்   ஏங்கித்  தேடும்
உம்வாக்கு எம்மை வந்தடைய
         உவந்து இறைவா அருள்புரியும்

எம்இதயம்  தன்னில்  கோலோச்ச
         எண்ணங்களை  ஆண்டு நடத்த
உம்சித்தம் யாதென  கண்டறிய
          உம்வாக்கை  எமக்கு   அனுப்புவீர்

எம்நடத்தை  யாவும்    சீர்படுத்த
           எம்வாழ்வு   முறையை   மேம்படுத்த
உம்சட்டம்   விதிகளை   கடைபிடிக்க
            உம்வாக்கு  எமக்கு  கிடைக்கட்டும்

இறைவனின் வாக்கு   வந்திடவே
            இனிதே   வாழ்வைத்  தந்திடவே
மறைபொருள்   யாவும்  விளங்கிடவே
           மகிமையில்   விரைத்த வந்திடுக

உள்ளத்தில்   உண்மை   நிலைத்திட
            உரையினில் வஞ்சகம் விலகிட
தெள்ளத்   தெளிவாய்  மொழிந்திட
            தேவரீர்    வாக்கை   தந்திடுவீர்

பாதை      மாறிச்  செல்லாமல்
           பாவம் தீமைக்   கொள்ளாமல்
வாதை  எம்மை   அணுகாமல்
          வாக்கினால்  எம்மைக்  காத்தருளும்

அடிமையாய்  உந்தன்   பணிக்கே
         அர்பணித்தே   என்றும்   வாழ்ந்திட
கேடில்லா   உலகினைப்   படைத்திட
          கொடுப்பீர்   உந்தன்   வாக்கினையே

உம்மொரு   சொல்லும்   உருவாக்கும்
           உண்மையாய்   எமக்கு வாழ்வளிக்கும்
இம்மையில்   எம்மை   வழிநடத்தும்
         இனிவரும்   பிறப்பும்   நேர்படுத்தும்

காலைதோறும்   உந்தன்   பேரன்பும்
         கடும்பகல்   உந்தன்    கருணையும்
மாலைதோறும்   வாக்கின்   நிறைவும்
         மலையென   எம்மில்  நிறைந்தனவே

உம்திரு    வாக்கு    தன்பணியை
           உகந்த   முறையில்  முடிக்கும்வரை
உம்மிடம்  திரும்பி  வந்திடாது
           உலகை  விட்டு  அகலாது

காலம்   பலவும்   மாறிடலாம்
           காணும்   காட்சியும்  மறைந்திடலாம்
ஞாலமும்  ஞாயிறும்  மறையலாம்
         ஞான்றும்  உம்வாக்கு   நிலைத்திடுமே

உம்வாக்கு   எம்மில்   நிறையட்டும்
         உரிய பலனை நிறைவேற்றும்
எம்வாக்கில்  தூய்மை  நிலைபெறவே
         என்றும்   எம்மை  வளைக்கட்டும்