வாஞ்சித்துக் கேளும் இறைவா !

சரமென்று  கவிமாலை தொடுத்து
    சரணமென்று  உம்மடி பணிந்து
சிரமென்று தேகம் முழுமையும்
    சித்தம் உமதென ஒப்புவித்தேன்
 
மரமென்று மண்கல் கொண்டு
    மனிதர் வார்த்த சிலைகண்டு
உரமென்று என்மனம் நம்பாது
    உருவமறியா  உம்மை  அன்றி
 
வரமென்றுக்  கேட்டு  வருகின்றேன்
    வாஞ்சித்துக்  கேளும் இறைவா !
கரமொன்று  நீட்டி அடியார்க்கு 
    கருணை  மழை  பொழியும்.
 
மரமென்று  யாவரும் புவியில்
     மகிழ்ந்து  கனிகள்  கொடுக்க
தரமென்று  எம்மை  நீரும்
     தகுதி பெறச் செய்திடும்
 
சுரமென்று சுருதி லயமுடன்
   சுவை சிந்தும் பாடலுடன்
பரமென்று இலக்கு நோக்கி
   பராபரன் புகழ் பாடணும்
 
பாரமென்று வலிதனைச் சுமந்து
    பழிபாவச்  சேற்றில் மிதந்து
திரமென்று இல்லாது நலிந்து
    திணறும் வறியவர் வாழனும்
 
கோரமென்று கொடியவர் ஆண்டிட
     கொடுமையே கொள்கை ஆகிட
சோரமென்று  போன ஏழையர்தம் 
     சோகங்கள் தீர்ந்து போகணும்
 
வீரமென்று புனைச்   சுருட்டும்
   வீணான புராண இதிகாசமும்
வைரமென்று காமம் கலகம்
   வைக்கும் வேதமும் வெறுப்பே
 
ஈரமென்று இல்லா மனங்களில்
    இரக்கம்  ஊற்றெனப் பாய
ஓரமென்று ஒதுக்கிய மாந்தர்
     ஒன்றே யாவரும் என்றறிவர்
 
காரமென்று கடுஞ்சொல் பேசி
    கசப்புணர்  எங்கும் விதைத்து
தூரமென்று மக்களைப் பிரிக்கும்
    துட்டர் மனங்கள் மாற்றிடும்

இனிமை எமக்கு நிரந்தரம்

கண்கள் இருந்தும்  குருடனாய்
    காதுகள்  இருந்தும்  செவிடனாய்
புண்கள்  போலவே  புலனிருக்க
     புரிந்து கொள்ளும் மனமில்லை
 
பட்டறிவும் பகுத்தறிவும் பற்றாது
    பரமனின்  பரிவுளம்  பற்றிடவே
கேட்டறியும்  நல்லறிவும் போதாது
    கெஞ்சும்  அடியானை நோக்கும்
 
உணர்விலும்  உம்மை  உணரவில்லை
    உயிர்  மூச்சினிலும் அறியவில்லை
கொணர்ந்து  நீரளித்த  முடிவில்லாக்
    கொடையிலும்  எனக்கு விடையில்லை
 
கருவிலிருந்து  என்னை சுமக்கின்றீர்
   கல்லறை  போகும்வரை காத்திடுவீர்
உருவிலேதான் நானென்று  ஒழிய
   உள்ளவை உண்மையில் உமதே 
 
வாழ்க்கை எனக்குப் பயணமல்ல
    வருத்தம்  கொண்ட பயமுமல்ல
கீழ்க்காற்று  திசையை  மாற்ற
    கீற்றுப்  பதர்போல் நானல்ல
 
காணும்  இடமெலாம் வறட்சி
   கலங்கி  உம்மை அழைத்தேன்
பேணும் சேயைத் தாய்தான்
   பிரிந்தாலும் நீர் மறந்தீரோ!
 
விதைகளை மண்ணில் விதைத்தேன்
     விளைந்தது  களைகள் மட்டுமே
புதையலைப்  போன்றே எனக்கு
     பூமியில் பொக்கிடம் வைத்தீர்
 
கால்கள்  வலியைக் கண்டதில்லை
    கடக்கும் வழியை அறிந்ததில்லை
கல்குவிப் பாதையில் நடந்ததில்லை
    கர்த்தாவே என்னைச் சுமக்கின்றீர்!
 
மீளமுடியா கண்ணியில் இருந்தும்
    மீண்டும்  மீண்டும் எழுந்திட்டேன்
தாளமுடியா துன்பத்தில் இருந்தும்
    தாங்கி  என்னைப் பற்றினீரே!
 
குவியல் குவியலாய் மனதில்
    குப்பை  நான் சேர்த்தாலும்
காவியம்  படைக்கும் நூலாய்
    கடவுளே நீரதனை மாற்றினீர்!
 
நினைத்து நானும் உணர்கிறேன்
    நிம்மதி உம்மிலே கண்டேன்
அனைத்தும் நீரேயென  கொண்டு
    அமைதி ஆறுதல் அடைகிறேன்
 
தனிமை எமக்கு சுகம்தரும்
    தாங்குபவர் துணை வரும்
இனிமை எமக்கு நிரந்தரம்
    இறைவன் எங்கள் ஆதாரம்
 
அணுத்துகள் முதலாய்  அண்டம்வரை
    அனைத்தும் சாற்றும்  ஆண்டவரை;
வானத்துயிர்  முதலாய்  வையம்வரை
     வாழ்பவை  போற்றும் படைத்தவரை
 
கிழக்கு முதல் மேற்குத்திசையாய்
   கிழமை  தொட்டு  ஊழிஊழியாய்
வழக்கு தொட்டு வாழையடியாய்
   வல்லவர்  புகழைப் பாடிடுவாய்