மண்ணென்று மனிதர் தாமெனவே
மயக்கி மாருதம் புனைய
விண்ணென்று என்மனம் உம்மருளை
வியந்து விழைந்து நிற்கும்
விண்ணென்று என்மனம் உம்மருளை
வியந்து விழைந்து நிற்கும்
பண்ணென்று பலநாள் படைத்திடினும்
பற்றவில்லை பற்றற்ற பரமன்புகழ்
கண்ணென்று காக்கும் இமையாகி
கருப்பையும் சுமந்த கர்த்தாவே!
தண்ணென்று மனிதரைப் படைக்க
தானென்று தவறியவர் வீழ்ந்திட
புண்ணென்று மனங்கள் புலம்பிட
பூவுலகை புதுப்பிக்க வாராயோ?
புண்ணென்று மனங்கள் புலம்பிட
பூவுலகை புதுப்பிக்க வாராயோ?
பெண்ணென்று பிழைதேடும் பேதையரும்
பொன்னென்று திரிகின்ற பேராசையும்
மண்ணோன்றே தம்முடன் கலப்பதென
மறந்தறிவு கெட்டழிந்து நிற்கின்றார்
திண்ணென்று திடந்தோள் திமிரிருக்க
திசைதோறும் முகத்துதி உடனிருக்க
வீண்ணென்று அறிந்தும் வேந்தன்
விரும்பியதைத் தேடும் தேசமிது
வெண்ணென்று நூலிழைத்த வேள்வியரும்
வெறுப்புணர் விதைக்கும் வீணர்களும்
நாண்நின்று நச்சுக்கணை எய்திட
நாடோறும் பகையும் பழிப்பும்.
வண்ணமாய் இங்குசாதி வளர்ப்பார்
வன்மமாய் வன்முறை மூட்டுவார்
திண்ணமாய் தம்மினமே மேலோங்க
தீயிடுவார் பிறர்குலம் கெட்டழிய
எண்ணமெலாம் சாதியும் சமயமும்
எழுத்திலும் வன்மமும் வெறியும்
கண்ணம்பல வைத்தே கபடுடன்
கடுஞ்செயல் புரிந்திடும் கயவர்கள்
திக்கெல்லாம் தீவினை பரப்பி
திக்கற்றோரை நீதியில் ஒடுக்கி
சாக்கெல்லாம் தேசமென புனைய
சகலரும் ஏமாந்து கெட்டார்.
மதமென மயக்கும் மருந்தினை
மனங்களில் செலுத்தி மதியிழந்து
இதமென இங்குள்ளோர் இணங்கிட
இன்னாபல செய்துகுடி கெடுப்பார்
காலமும் காட்சியும் கடந்திட
கண்டுகொள்ள கடவுள் எங்கேயென
பலமும் ஆட்சியும் நமதென்றே
பல்வகை கொடுமை புரிகின்றார்
எங்கும் எதிலும் பாகுபாடு
ஏனென்று கேட்க எவருமில்லை
மங்கும் நீதியும் அநீதிமுன்
மருட்டுவார் காவலர்கள் அதனோடு
பொய்யும் புரட்டும் புனைவும்
பொருந்தியே இங்கு கோலோச்ச
மெய்யும் மனமும் நலிந்திட
மெல்லவே சாகும் நீதியாவும்
சுதந்திரம் நாங்கள் கண்டதில்லை
சுரண்டுவோர் அடிமை என்றானோம்
சூதுதந்திரம் எனச்சூழும் சதிகாரர்
சூழலில் யாமும் நிர்கதியானோம்
இனியும் பொறுமை உமக்குண்டோ?
இறைவா இதைநீர் அறியீரோ ?
நுனியும் நுகத்தால் நைந்திடவே
நூலிழை எம்மீது தைத்தீரோ?
நுனியும் நுகத்தால் நைந்திடவே
நூலிழை எம்மீது தைத்தீரோ?
தணித்திடும் வரம்பிலா பொறுமைதனை
தண்டிக்க விரைந்து நீர்வாரும்
அணிந்திடும் வில்வாள் ஈட்டியென
அடக்கிடும் ஆதிக்க அதர்மங்களை
அணிந்திடும் வில்வாள் ஈட்டியென
அடக்கிடும் ஆதிக்க அதர்மங்களை
விரைந்து வாரும் பூவுலகில்
விடுதலை எமக்கு தந்திடவே
கரைந்து நாங்கள் போகுமுன்
கனிவாய் எம்மை மீட்டருளும்.
கரைந்து நாங்கள் போகுமுன்
கனிவாய் எம்மை மீட்டருளும்.
இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடி ஆட்சியில் தங்கள் தனிப்பட்ட சுய வெறுப்பு,
ஆதிக்க மனநிலை, அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சியை, அரசியல் ஆதாயத்தை
முன்னிட்டு, இந்திய மக்களிடையே சாதி, மத, இன, மொழி பிரிவினைகளை
உண்டாக்கி வெறுப்பு பிரச்சாரம் தூண்டி விட்டு அதன் மூலம் தங்கள் ஆட்சி,
அதிகார பலத்தை திடப்படுத்தி கொள்ளும் அருவெறுப்பான மனநிலை கொண்ட சாதிய, மத பிற்போக்குவாதிகளை எதிர்த்து 2022 ம் ஆண்டு ஜனவரி திங்கள்
23ம் நாள் எழுதப்பட்ட கவிதை. குறிப்பாக மதநல்லிணக்கத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்கும் தமிழகத்தில் பாஜக என்ற கட்சியின் தலைவர் அண்ணாமலை, H. ராஜா, நாராயணன் திருப்பதி, S.R சேகர், அர்ஜுன் சம்பத் மற்றும் அவர்களோடு மத, இன துவேஷங்களை பரப்பிவிடும் வீணர்களுக்கு எதிரான கவிதை இது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக