நாவைக் காக்கும் நற்பண்பு

இறைவன் நமது பிரார்த்தனைகளுக்குப் பதிலளிக்காததன் காரணத்தை உணர்த்தும்போது – 

சில நேரங்களில், எவ்வளவுதான் மீண்டும் மீண்டும் பணிவான இதயத்துடனும், உடைந்த மனதுடனும் இறைவனிடம் மன்றாடினாலும், நமது பிரார்த்தனைகள் ஏன் நிறைவேறுவதில்லை என்று நாம் எண்ணுவதுண்டு. வேண்டுகிறோம், கெஞ்சுகிறோம், காத்திருக்கிறோம், நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்க்கிறோம். ஆனால், நம் முன்னால் உள்ள கதவுகள் அனைத்தும் மூடியே இருப்பதுபோல் தோன்றுகின்றன.

நானும் கடந்த சில மாதங்களாக இதுபோன்ற மனநிலையில்தான் இருக்கிறேன். எல்லாக் கதவுகளும் மூடப்பட்ட நிலையில், ஒவ்வொரு கதவையும் தட்டி இறைவனின் உதவியை நாடும்போதும், எனது பிரார்த்தனைகளைக்கூட இறைவன் ஏன் கேட்பதில்லை என்று மனம் வேதனைப்பட்டது.

ஆம்! மன்றாடுபவர்களின் பிரார்த்தனைகளைக் கேட்கும் சர்வவல்லமையுள்ள இறைவனிடமே எனக்கு ஒரு மனக்குறை ஏற்பட்டது.

என் மீது இறைவன் ஏன் கோபமாக இருக்கிறார் என்றும் அவரிடம் கேட்டேன். எனது பிரார்த்தனைகளுக்குப் பதிலளிக்காததற்கான காரணத்தை அவர் எனக்கு உணர்த்தினால், நான் மனம் வருந்தி, என்னைத் திருத்திக்கொண்டு, மனந்திரும்பி மீண்டும் அவரிடம் திரும்புவேன் என்றும் மன்றாடினேன்.

ஆனால், நேற்று இரவு ஒரு நிகழ்வு நடந்தது.

உறக்கம் வராமல் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்தபோது, ஒரு குறிப்பிட்ட பைபிள் வசனம் என் நினைவுக்கு வந்தது. அது ஒரே ஒரு எளிய வரிதான். ஆனால், அந்த ஒரு வரி எனது நடத்தையிலும், பேச்சிலும் இருந்த குறையை ஆழமாக உணர்த்தியது.

"பயனில நீக்கிப் பயனுள பேசின்,"  (பயனற்ற பேச்சினைத் தவிர்த்து பயனுள்ள பேச்சைப் பேசு)   (எரேமியா 15:19)

இந்த ஒரு வரி, கடந்த பல ஆண்டுகளாக நான் பேசிய வார்த்தைகள், நடத்திய உரையாடல்கள் மற்றும் எனது நடத்தையைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வைத்தது.

என் நாவினால் நான் செய்த பாவங்கள்

நான் அளவுக்கு அதிகமாகப் பேசுபவனாகவும், வாதிடுபவனாகவும், எதிர்த்துப் பேசுவதில் பிடிவாதம் கொண்டவனாகவும் இருந்திருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்தேன்.

எனது எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் தனிப்பட்ட அளவுகோல்களுக்கும் ஏற்ப எதுவும் அமையாவிட்டால், எரிச்சலடைந்து, கோபப்பட்டு, குறை கூறும் பழக்கம் என்னிடம் இருந்தது.

எனக்கென்று சில தனிப்பட்ட அளவுகோல்களை வைத்துக்கொண்டு, மற்றவர்களின் செயல்களில் குறைகளைக் கண்டுபிடிப்பதையே வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன்.

சில நேரங்களில் மற்றவர்களின் தவறுகளையும் குறைகளையும் பிறரிடம் பேசுவதன் மூலம் வீண் பேச்சிலும் புறங்கூறுதலிலும் ஈடுபட்டிருக்கிறேன். பல விவாதங்களிலும் உரையாடல்களிலும் தேவையற்ற, பயனற்ற வார்த்தைகளைப் பேசியிருக்கிறேன்.

அரசாங்கங்கள், தலைவர்கள், அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், காவல்துறை, ஊடகங்கள், நீதித்துறை, தனியார் நிறுவனங்கள் மற்றும் நான் பணியாற்றிய தொழில் நிறுவனங்கள் எனப் பல்வேறு துறைகளில் காணப்பட்ட தவறுகளையும் முறைகேடுகளையும் அடிக்கடி விமர்சித்திருக்கிறேன்.

சூடான விவாதங்கள் ஏற்படும்போது, எனது குரலை உயர்த்தி, எனது கருத்தை நிலைநாட்ட முயற்சிப்பேன். எதிரில் இருப்பவர் பேசுவதை நிறுத்தும்வரை அல்லது மௌனமாகிவிடும்வரை எனது வாதத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பேன். அமைதியைக் காப்பதைவிட எனது கருத்தை நிரூபிப்பதே முக்கியம் என்று எண்ணியிருக்கிறேன்.

எனது சொந்தக் கண்ணோட்டத்தையும் புரிதலையும் மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு மற்றவர்களைத் தீர்ப்பிட்டிருக்கிறேன்.

இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது, எனது பல பாவங்களும் தவறுகளும் செயல்களால் மட்டுமல்ல, எனது நாவினால் உதிர்த்த வார்த்தைகளாலேயே நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்பதை உணர்கிறேன்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, எனது சொந்த வார்த்தைகளே பல நேரங்களில் எனது மிகப்பெரிய எதிரிகளாக மாறின. தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் தொழில் வாழ்க்கையிலும் அவை எனக்கு அவமானத்தையும், உறவுகளில் விரிசலையும், ஏமாற்றத்தையும், பின்னடைவுகளையும் ஏற்படுத்தின.

தேவையற்ற வார்த்தைகள் எவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைப் பல ஆண்டுகளாக நான் உணரவில்லை. நாவைக் கட்டுப்படுத்துவது பற்றிய ஏசாயா, நீதிமொழிகள், சங்கீதம் ஆகியவற்றின் பல போதனைகளைப் படித்திருந்தும், அவற்றை உண்மையாக என் வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்கத் தவறிவிட்டேன்.

நமது வார்த்தைகளைப் பற்றி பைபிள் என்ன கற்பிக்கிறது?

கவனமற்ற பேச்சு, கடுமையான வார்த்தைகள், தீய பேச்சு ஆகியவற்றின் விளைவுகளைப் பற்றி பைபிள் மீண்டும் மீண்டும் எச்சரிக்கிறது.

1. குற்றம் சாட்டுவதையும் தீய வார்த்தைகளைப் பேசுவதையும் நிறுத்துங்கள்

"உங்கள் நடுவிலிருந்து நுகத்தை அகற்றி, விரல் நீட்டுவதையும், தீய வார்த்தைகளைப் பேசுவதையும் நிறுத்தினால்..."

(ஏசாயா 58:9)

2. உங்கள் வாயையும் நாவையும் காத்துக்கொள்ளுங்கள்

"தங்கள் வாயையும் நாவையும் காக்கிறவர்கள் தங்களைத் துன்பத்திலிருந்து காத்துக்கொள்கிறார்கள்."

(நீதிமொழிகள் 21:23)

3. தீமையிலிருந்து உங்கள் நாவைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்

"வாழ்க்கையை நேசித்து, நல்ல நாட்களைக் காண விரும்புகிறவன் தீமையைப் பேசாதபடி தன் நாவையும், பொய்களைப் பேசாதபடி தன் உதடுகளையும் காத்துக்கொள்ளட்டும்."

(சங்கீதம் 34:12–13)

4. கடுமையாகப் பேசுவதற்குப் பதிலாக மென்மையாகப் பதிலளியுங்கள்

"மென்மையான பதில் கோபத்தைத் தணிக்கும்; கடுமையான வார்த்தையோ சினத்தை மூட்டும்."

(நீதிமொழிகள் 15:1)

5. அளவுக்கு அதிகமாகப் பேசுவது பாவத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்பதை உணருங்கள்

"அதிகமாகப் பேசுவதால் பாவம் ஒழிவதில்லை; தன் நாவை அடக்குகிறவனே ஞானமுள்ளவன்."

(நீதிமொழிகள் 10:19)

வீண் பேச்சு, புறங்கூறுதல், பிறரைத் தீர்ப்பிடுதல் ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து, நமது நாவைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதை நினைவூட்டும் ஏராளமான அழகிய போதனைகள் பைபிளில் உள்ளன.

ஆனால், இந்த வசனங்களைப் படிப்பது மட்டுமே போதாது. அவற்றை நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

நான் அவற்றைப் படித்தேன்; அறிவுபூர்வமாகப் புரிந்துகொண்டேன். ஆனால், எனது நடத்தையை மாற்றிக்கொள்ளத் தவறிவிட்டேன். ஒருவேளை, நான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம் இதுவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

எனது மனந்திரும்புதலும் உறுதிமொழியும்

இன்று, எனது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட தீய மற்றும் பயனற்ற வார்த்தைகளுக்காக உண்மையாக மனம் வருந்தி இறைவனிடம் மன்னிப்புக் கோர வேண்டும் என்று உணர்கிறேன்.

பேசுவதற்கு முன் சிந்திக்கவும், பதிலளிப்பதற்கு முன் சற்று நிதானிக்கவும், நான் பேசப்போகும் வார்த்தைகள் அவசியமானவையா, உண்மையானவையா, ஆக்கப்பூர்வமானவையா, அன்பானவையா என்று ஆராயவும் பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொருவரிடமும், ஒவ்வொரு செயலிலும் குறைகளைக் கண்டுபிடிக்கும் பழக்கத்தை விட்டுவிட வேண்டும்.

ஒவ்வொருவரையும் நியாயந்தீர்ப்பதற்கோ, ஒவ்வொரு தவறையும் திருத்துவதற்கோ, ஒவ்வொரு விவாதத்திலும் வெற்றி பெறுவதற்கோ நான் நியமிக்கப்படவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சில நேரங்களில் பேசுவதைவிட மௌனமாக இருப்பதே ஞானமானது; விமர்சிப்பதைவிட மன்னிப்பதே உயர்ந்தது; உரத்த குரலில் வாதிடுவதைவிட மென்மையாகப் பதிலளிப்பதே வலிமையானது என்பதை உணர வேண்டும்.

பிரார்த்தனை என்பது நமது சூழ்நிலைகளை மாற்றுமாறு இறைவனிடம் கேட்பது மட்டுமல்ல; நம்மையும் மாற்றிக்கொள்ள இறைவனுக்கு இடமளிப்பதுமாகும் என்பதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன்.

எனக்கு முன்னால் மூடியிருக்கும் கதவுகளைத் திறக்குமாறு மீண்டும் மீண்டும் இறைவனிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்குள்ளேயே மாற வேண்டிய சில விஷயங்களை ஆராயத் தவறிவிட்டேனோ என்று எண்ணுகிறேன்.

இறைவனின் ஆசீர்வாதங்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நான், எனது வார்த்தைகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய ஒழுக்கத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டேனோ என்றும் சிந்திக்கிறேன்.

ஒவ்வொரு நிறைவேறாத பிரார்த்தனைக்கும் நமது பாவங்களே காரணம் என்றோ, இறைவனின் மௌனத்திற்கான ஒவ்வொரு காரணத்தையும் நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன் என்றோ கூறவில்லை. ஆனால், இந்தத் தனிப்பட்ட ஆன்மிக உணர்வு, இறைவனின் வழிகளைப் பற்றி கேள்வி எழுப்புவதற்கு முன் எனது வாழ்க்கையை நான் ஆராய வேண்டும் என்பதை உணர்த்தியுள்ளது.

சர்வவல்லமையுள்ள இறைவனிடம் எனது பணிவான பிரார்த்தனை

அன்புள்ள சர்வவல்லமையுள்ள இறைவா!

எனது சூழ்நிலைகளை நினைத்து நான் குறை கூறியிருக்கிறேன். உமது மௌனத்தைப் பற்றிக் கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறேன். எனது பிரார்த்தனைகளுக்கு ஏன் பதில் கிடைக்கவில்லை என்றும் வேதனைப்பட்டிருக்கிறேன்.

ஆனால், இன்று உம்மைக் குறை கூறுவதைவிட என்னையே ஆராய்ந்து பார்க்க விரும்புகிறேன்.

நான் பேசிய தேவையற்ற வார்த்தைகளுக்காகவும், பிறர் மனதைப் புண்படுத்தியதற்காகவும், மற்றவர்களின் குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தியதற்காகவும், தேவையற்ற விவாதங்களைத் தொடர்ந்ததற்காகவும், பிறரைத் தீர்ப்பிட்டதற்காகவும் என்னை மன்னித்தருளும்.

ஆக்கப்பூர்வமான வார்த்தைகளுக்கும் அழிவை ஏற்படுத்தும் வார்த்தைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அறியும் ஞானத்தை எனக்குத் தந்தருளும்.

எப்போது பேச வேண்டும், எதைப் பேச வேண்டும், எப்போது மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதைக் கற்றுத்தாரும்.

எனது வார்த்தைகள் வேதனையை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக ஆறுதலையும், மோதலை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக புரிந்துணர்வையும், மனச்சோர்வை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக ஊக்கத்தையும், கோபத்தை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அமைதியையும் உருவாக்கட்டும்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எனது எண்ணங்களும், வார்த்தைகளும், செயல்களும் உமக்குப் பிரியமானவையாக இருக்கும்படி எனது இதயத்தை மாற்றியருளும்.

சங்கீதக்காரரின் வார்த்தைகளையே எனது பணிவான பிரார்த்தனையாக உம்மிடம் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

"என் வாயின் வார்த்தைகளும், என் இருதயத்தின் தியானமும், கர்த்தாவே, என் கன்மலையும் என் மீட்பருமாகிய உமது சமுகத்தில் பிரியமாயிருப்பதாக."

(சங்கீதம் 19:14)

ஆமென்!

---

நினைவில் கொள்ள வேண்டிய சிந்தனை

நமக்கு முன்னால் மூடியிருக்கும் கதவுகளைத் திறக்குமாறு இறைவனிடம் அடிக்கடி மன்றாடுகிறோம். ஆனால், சில நேரங்களில் நமது தேவையற்ற பேச்சு, கடுமையான வார்த்தைகள், புறங்கூறுதல் மற்றும் பிறரைத் தீர்ப்பிடுதல் போன்றவற்றிற்கான கதவுகளை முதலில் நாமே மூடிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

பிரார்த்தனை என்பது இறைவனிடம் நமது வாழ்க்கையை மாற்றுமாறு கேட்பது மட்டுமல்ல; நமது இதயம், எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் நடத்தையை மாற்றிக்கொள்ள இறைவனுக்கு நம்மை ஒப்படைப்பதுமாகும்.